Pytania pomocnicze - INF.07

VPN to technologia tworząca szyfrowany tunel przez sieć publiczną, np. Internet. Pozwala bezpiecznie połączyć komputer z siecią zdalną, tak jakby był w tej samej sieci lokalnej.

Opis mówi o kliencie serwera VPN, połączeniu hosta z lokalnym komputerem oraz uwierzytelnianiu kluczami, certyfikatami, loginem i hasłem. Są to typowe cechy OpenVPN.

OpenVPN służy do tworzenia tunelu VPN i podłączenia do zdalnej sieci. PuTTY jest klientem SSH/Telnet używanym głównie do zdalnej pracy w konsoli.

OpenVPN tworzy bezpieczne połączenie sieciowe VPN. TightVNC służy do zdalnego wyświetlania i sterowania pulpitem innego komputera.

OpenVPN zestawia szyfrowane połączenie VPN. Ethereal, znany później jako Wireshark, to analizator pakietów, czyli sniffer sieciowy.

OpenVPN może używać certyfikatów, kluczy kryptograficznych, nazwy użytkownika i hasła. W praktyce często łączy się kilka metod dla większego bezpieczeństwa.

Wirtualna karta sieciowa obsługuje ruch przesyłany tunelem VPN. Dzięki niej system traktuje połączenie VPN podobnie jak dodatkowy interfejs sieciowy.

OpenVPN może działać zarówno przez TCP, jak i UDP. W praktyce często wybiera się UDP, ponieważ zwykle zapewnia lepszą wydajność dla tuneli VPN.

Zapis /18 oznacza 18 jedynek w masce binarnej: 11111111.11111111.11000000.00000000. Po zamianie na zapis dziesiętny daje to 255.255.192.0.

Liczba po ukośniku określa, ile początkowych bitów adresu należy do części sieciowej. Pozostałe bity są przeznaczone na adresy hostów.

Maska 255.255.128.0 ma w trzecim oktecie wartość 128, czyli binarnie 10000000, co oznacza tylko 17 jedynek w całej masce. Dla /18 trzeci oktet musi mieć postać 11000000, czyli 192.

Adres IPv4 ma 32 bity, więc przy masce /18 pozostaje 32 - 18 = 14 bitów hosta. Te bity służą do adresowania urządzeń w danej sieci.

Sieć /18 obejmuje 2^14 = 16384 adresy IP. Do hostów zwykle można przypisać 16382 adresy, ponieważ jeden to adres sieci, a jeden to adres rozgłoszeniowy.

Dla masek między /16 a /24 zmienia się trzeci oktet. Wartości wynikają z kolejnych bitów: /17 = 128, /18 = 192, /19 = 224, /20 = 240, /21 = 248, /22 = 252, /23 = 254, /24 = 255.

Serwer DNS tłumaczy nazwy domenowe, np. `www.example.com`, na adresy IP potrzebne do komunikacji w sieci.

Najczęściej jest to BIND, czyli Berkeley Internet Name Domain. Proces usługi BIND często nazywa się `named`.

DNS działa standardowo na porcie 53. Używa głównie UDP, ale może korzystać także z TCP.

BIND obsługuje usługę DNS, czyli rozwiązywanie nazw domenowych. Apache jest serwerem WWW służącym do udostępniania stron internetowych.

BIND jest serwerem DNS, a vsftpd jest serwerem FTP. vsftpd służy do przesyłania plików przez protokół FTP.

BIND obsługuje DNS, natomiast Samba umożliwia udostępnianie plików i drukarek w sieciach zgodnych z Windows.

Strefa DNS to fragment przestrzeni nazw domenowych zarządzany przez dany serwer DNS. Zawiera rekordy, np. A, MX, CNAME lub NS.

Można użyć narzędzi takich jak `dig`, `nslookup` lub `host`. Pozwalają one sprawdzić, czy nazwa domenowa jest poprawnie rozwiązywana na adres IP.

Polecenie ping wysyła komunikaty ICMP Echo Request do wskazanego hosta i oczekuje odpowiedzi ICMP Echo Reply. Pozwala sprawdzić podstawową osiągalność hosta w sieci.

Najczęstszą przyczyną jest blokowanie ruchu ICMP przez zaporę sieciową na serwerze. Host może działać poprawnie i obsługiwać inne usługi, ale nie odpowiadać na ping.

Skoro serwer potrafi wysłać ping do stacji roboczej i otrzymać odpowiedź, podstawowa łączność sieciowa między urządzeniami istnieje. Problem dotyczy najprawdopodobniej ruchu kierowanego do serwera, czyli np. blokady ICMP na serwerze.

Nie. Wyłączona zapora nie blokuje ruchu, więc nie byłaby przyczyną braku odpowiedzi. Problemem jest raczej włączona zapora z regułą blokującą ICMP.

Nie. ICMP jest protokołem warstwy sieciowej i nie używa portów TCP ani UDP. Dlatego w zaporze konfiguruje się reguły dla ICMP, a nie dla numerów portów.

Należy sprawdzić ruch przychodzący do serwera, szczególnie reguły zapory dotyczące ICMP Echo Request. To serwer jest hostem docelowym i musi przyjąć żądanie oraz odesłać odpowiedź.

W Zaporze systemu Windows należy włączyć regułę zezwalającą na przychodzące żądania ICMPv4 Echo Request. W praktyce jest to reguła związana z odpowiedzią na żądania echa.

Należy znaleźć najmniejsze n, dla którego 2^n jest większe lub równe wymaganej liczbie podsieci. Dla 10 podsieci są potrzebne 4 bity, bo 2^4 = 16.

Sieć początkowa ma prefiks /16. Aby uzyskać co najmniej 10 podsieci, pożyczamy 4 bity, więc nowy prefiks wynosi /16 + 4 = /20.

Prefiks /20 odpowiada masce 255.255.240.0. Wynika to z tego, że w trzecim oktecie cztery pierwsze bity są ustawione na 1, czyli 11110000 = 240.

Pożyczono 4 bity, więc liczba podsieci wynosi 2^4 = 16. To spełnia wymaganie utworzenia 10 podsieci.

W podsieci /20 zostaje 12 bitów na hosty. Liczba użytecznych adresów hostów to 2^12 - 2 = 4094.

Maska 255.255.224.0 to prefiks /19. Z sieci /16 daje tylko 2^3 = 8 podsieci, czyli za mało dla wymaganego podziału na 10 podsieci.

Ponieważ podsieci mają mieć taką samą liczbę hostów i należy zachować możliwie dużą liczbę adresów hostów w każdej z nich. Najmniejszy wystarczający prefiks to /20.

Adres sieci ma wszystkie bity części hosta ustawione na 0. Adres hosta ma w części hosta wartość inną niż same zera i same jedynki.

Przy masce /18 zakresy w trzecim oktecie zaczynają się co 64: 0, 64, 128, 192. Adres 192.168.192.0 jest początkiem podsieci, czyli adresem sieci.

Dla maski /9 sieć zaczyna się od 128.128.0.0, a adres 128.129.0.0 znajduje się wewnątrz tego zakresu. Nie jest ani adresem sieci, ani adresem rozgłoszeniowym.

To notacja CIDR określająca liczbę bitów części sieciowej adresu. Na przykład /18 oznacza, że 18 pierwszych bitów identyfikuje sieć, a pozostałe bity identyfikują hosty.

Należy wykonać operację logiczną AND między adresem IP a maską podsieci. Wynik to adres sieci.

Nie. To częsty błąd. Adres z końcówką .0 może być adresem hosta, jeśli przy danej masce nie jest pierwszym adresem podsieci, np. 128.129.0.0/9.

Nie. To zależy od maski podsieci. Przy niektórych maskach adres z końcówką .255 może być zwykłym adresem hosta.

Należy szukać granic tworzonych przez routery. Każdy interfejs routera podłączony do osobnego segmentu sieci oznacza oddzielną domenę rozgłoszeniową.

Przełącznik warstwy 2 przekazuje ramki na podstawie adresów MAC i domyślnie rozsyła ramki broadcastowe do wszystkich portów w tym samym VLAN-ie.

Router działa w warstwie 3 i nie przekazuje standardowych rozgłoszeń warstwy 2 między swoimi interfejsami. Każdy interfejs routera należy do innej sieci logicznej.

W konfiguracji domyślnej porty przełącznika zwykle należą do jednego VLAN-u, więc tworzą jedną wspólną domenę rozgłoszeniową.

Każdy VLAN tworzy osobną domenę rozgłoszeniową. Nawet jeden fizyczny przełącznik może mieć wiele domen, jeśli skonfigurowano na nim wiele VLAN-ów.

Domena rozgłoszeniowa dotyczy zasięgu ramek broadcastowych, a domena kolizyjna obszaru, w którym mogą wystąpić kolizje transmisji. Przełącznik dzieli domeny kolizyjne, ale domyślnie nie dzieli domen rozgłoszeniowych.

Przełączniki warstwy 2 nie rozdzielają domen, więc liczy się segmenty rozdzielone interfejsami routerów. W schemacie takich niezależnych segmentów rozgłoszeniowych jest 7.

Należy pomnożyć liczbę gniazd przez cenę jednego gniazda. Dla 20 gniazd po 5,00 zł koszt materiałów wynosi 100,00 zł.

Liczbę elementów do zamontowania dzieli się przez wydajność instalatora. Jeśli montuje on 5 gniazd na godzinę, to montaż 20 gniazd zajmie 4 godziny.

Koszt robocizny to liczba roboczogodzin pomnożona przez stawkę godzinową. W tym przypadku 4 h × 30,00 zł = 120,00 zł.

Najczęściej składa się z kosztu materiałów oraz kosztu robocizny. W bardziej rozbudowanych kosztorysach mogą dojść np. koszty transportu, pomiarów lub dokumentacji.

Stawka godzinowa dotyczy czasu pracy, a nie liczby zamontowanych elementów. Najpierw trzeba obliczyć liczbę godzin pracy, a dopiero potem koszt robocizny.

Koszt materiałów wynosi 100,00 zł, koszt robocizny 120,00 zł, więc całkowity koszt to 220,00 zł.