Pytania pomocnicze - INF.07

Ponieważ zasady grupy pozwalają centralnie wdrożyć ustawienie dla wielu użytkowników domeny. Administrator nie musi konfigurować każdego komputera osobno.

GPO, czyli Group Policy Object, to obiekt zasad grupy zawierający ustawienia konfiguracyjne dla użytkowników lub komputerów w domenie Active Directory.

Konfiguracja użytkownika dotyczy ustawień przypisanych do kont użytkowników, np. skrótów na pulpicie. Konfiguracja komputera dotyczy ustawień systemu niezależnych od zalogowanego użytkownika.

Mapowanie dysku służy do przypisania zasobu sieciowego jako dysku, np. Z:. Nie służy bezpośrednio do masowego tworzenia skrótów programów na pulpitach użytkowników.

Ponowna instalacja jest czasochłonna i niepotrzebna, jeśli program już istnieje. Skrót można dodać centralnie za pomocą zasad grupy.

Skróty można konfigurować w preferencjach zasad grupy, najczęściej w ścieżce: User Configuration -> Preferences -> Windows Settings -> Shortcuts.

Wymagane jest uprawnienie Drukuj. Bez niego użytkownik nie może wysłać dokumentu do kolejki drukowania.

Pozwala zarządzać zadaniami w kolejce wydruku, np. usuwać, wstrzymywać lub wznawiać dokumenty. Nie daje automatycznie prawa do drukowania.

Drukuj pozwala korzystać z drukarki jako zwykły użytkownik. Zarządzanie drukarkami pozwala administrować drukarką, jej konfiguracją i uprawnieniami.

Zarządzanie grupami jest prostsze i bardziej przejrzyste. Wystarczy dodać użytkownika do odpowiedniej grupy, aby otrzymał właściwe uprawnienia.

Nie. Problem wynika z braku uprawnienia Drukuj, więc należy je dodać, a nie odbierać inne uprawnienia.

Serwer wydruku udostępnia drukarki użytkownikom w sieci i centralizuje zarządzanie drukarkami, sterownikami, kolejkami oraz uprawnieniami.

Las Active Directory to najwyższy poziom logicznej struktury AD DS. Może zawierać jedno lub wiele drzew domen, ale do jego utworzenia wystarczy jedno drzewo domeny.

Drzewo domeny to hierarchiczny zbiór domen AD DS, które mają wspólną przestrzeń nazw DNS, np. firma.local oraz oddzial.firma.local.

Do utworzenia lasu AD DS wymagane jest co najmniej jedno drzewo domeny. Kolejne drzewa można dodać później, jeśli organizacja tego potrzebuje.

Domena to podstawowa jednostka administracyjna. Drzewo to jedna lub więcej domen we wspólnej przestrzeni nazw, a las to jedna lub więcej struktur drzew domen.

Tak. Najprostszy las AD DS może zawierać tylko jedną domenę, która jednocześnie tworzy jedno drzewo domeny.

Wiele drzew domen stosuje się wtedy, gdy w jednej organizacji potrzebne są różne przestrzenie nazw DNS, np. firma.local i inna-firma.local, ale mają one współdzielić wspólny las AD.

W topologii pierścienia każde urządzenie jest połączone z dwoma sąsiadami, tworząc zamkniętą pętlę. Dane są przekazywane kolejno od jednego węzła do następnego.

Jedno połączenie prowadzi do poprzedniego urządzenia w pierścieniu, a drugie do następnego. Dzięki temu sieć tworzy ciągłą pętlę transmisyjną.

Dane przechodzą kolejno przez kolejne urządzenia w sieci, aż dotrą do odbiorcy. W klasycznych rozwiązaniach często wykorzystywano mechanizm przekazywania tokena.

Uszkodzenie jednego urządzenia lub jednego połączenia może przerwać działanie całej sieci, jeśli nie zastosowano mechanizmów redundancji.

W pierścieniu urządzenia są połączone z sąsiadami i tworzą pętlę. W gwieździe każde urządzenie łączy się z centralnym punktem, np. przełącznikiem.

Drzewo ma strukturę hierarchiczną, gwiazda opiera się na centralnym urządzeniu, a siatka zakłada wiele połączeń między węzłami. Opis dwóch połączeń i zamkniętej pętli odpowiada pierścieniowi.

Norma PN-EN 50174 dotyczy planowania, wykonywania i zapewniania jakości instalacji okablowania teleinformatycznego. Obejmuje m.in. instalacje w budynkach oraz na zewnątrz budynków.

Ponieważ zagadnienia uziemień i połączeń wyrównawczych dla systemów IT są związane z inną normą, m.in. PN-EN 50310. PN-EN 50174 koncentruje się na instalacji okablowania.

Obejmuje m.in. zasady wykonywania instalacji wewnątrz budynków, instalacji zewnętrznych oraz wymagania dotyczące jakości wykonania okablowania.

PN-EN 50173 opisuje wymagania dla systemów okablowania strukturalnego, np. klasy i kategorie torów transmisyjnych. PN-EN 50174 dotyczy sposobu planowania, montażu i kontroli jakości instalacji.

Oznacza wykonanie instalacji zgodnie z wymaganiami technicznymi, zachowanie poprawnych promieni gięcia, separacji od zasilania, właściwe zakończenie kabli oraz wykonanie pomiarów potwierdzających parametry toru.

Normy ujednolicają sposób projektowania i wykonania instalacji, dzięki czemu sieć jest bezpieczna, przewidywalna i łatwiejsza w utrzymaniu. Pomagają też spełnić wymagania odbiorowe i jakościowe.

Serwer plików służy do centralnego przechowywania i udostępniania plików użytkownikom sieci. Umożliwia odczyt, zapis oraz wymianę danych między użytkownikami.

Zarządzanie bazami danych wymaga obsługi zapytań, rekordów, transakcji i mechanizmów bazodanowych. Tym zajmuje się serwer baz danych, a nie serwer plików.

Do typowych usług należą SMB/CIFS w sieciach Windows, NFS w systemach Unix/Linux oraz FTP lub SFTP do przesyłania plików przez sieć.

Udostępnianie plików polega na dostępie do całych plików i katalogów. Udostępnianie danych z bazy odbywa się przez zapytania, które zwracają konkretne rekordy lub wyniki.

Można nadawać uprawnienia odczytu, zapisu, modyfikacji, usuwania oraz pełnej kontroli. Dzięki temu administrator decyduje, kto ma dostęp do określonych folderów i plików.

Pozwala przechowywać pliki w jednym miejscu, co ułatwia współdzielenie dokumentów, wykonywanie kopii zapasowych i kontrolę dostępu. Zmniejsza też chaos związany z przechowywaniem danych na wielu komputerach.

Pierwsza część, przed ukośnikiem, określa ekranowanie całego kabla. W zapisie F/FTP litera F oznacza wspólny ekran z folii dla wszystkich par.

Druga część określa ekranowanie poszczególnych par przewodów. FTP oznacza, że każda para jest ekranowana folią.

W kablu F/UTP ekran z folii obejmuje cały kabel, ale pojedyncze pary nie są osobno ekranowane. W F/FTP ekranowana folią jest zarówno całość kabla, jak i każda para oddzielnie.

W S/FTP ekran ogólny kabla jest wykonany z oplotu, natomiast w F/FTP z folii. W obu przypadkach każda para jest dodatkowo ekranowana folią.

Ekranowanie ogranicza wpływ zakłóceń elektromagnetycznych oraz zmniejsza przesłuchy między parami przewodów. Jest szczególnie przydatne w środowiskach o dużym poziomie zakłóceń.

Nie. Kategoria określa parametry transmisyjne kabla, np. pasmo i obsługiwane prędkości, a oznaczenie ekranowania opisuje budowę zabezpieczenia przed zakłóceniami.

Warstwa dostępu to część sieci, do której bezpośrednio podłączone są urządzenia końcowe użytkowników, np. komputery, drukarki i telefony VoIP.

Warstwa dystrybucji łączy warstwę dostępu z rdzeniem sieci. Odpowiada m.in. za agregację ruchu, routing między VLAN-ami i stosowanie zasad bezpieczeństwa.

Warstwa rdzenia zapewnia szybki i niezawodny transport danych między głównymi częściami sieci. Jest szkieletem komunikacyjnym całej infrastruktury.

Warstwa rdzenia nie służy do bezpośredniego podłączania użytkowników. Jej zadaniem jest szybkie przesyłanie ruchu między segmentami sieci.

W warstwie dostępu najczęściej stosuje się przełączniki dostępowe, do których podłącza się komputery, drukarki, punkty dostępowe i inne urządzenia końcowe.

Tak, w kontekście hierarchicznego modelu sieci warstwa szkieletowa jest często utożsamiana z warstwą rdzenia.

Kategoria 5e spełnia wymagania Gigabit Ethernet, czyli standardu 1000Base-T. Pozwala na transmisję 1 Gb/s na miedzianej skrętce do długości 100 m.

UTP oznacza Unshielded Twisted Pair, czyli nieekranowaną skrętkę. Jest to kabel z parami przewodów skręconych ze sobą bez dodatkowego ekranowania.

Standardowa maksymalna długość kanału transmisyjnego Ethernet na skrętce miedzianej wynosi 100 m. Po przekroczeniu tej długości mogą wystąpić problemy z jakością sygnału.

1000Base-T to standard Gigabit Ethernet działający na skrętce miedzianej. Wymaga zwykle kabla co najmniej kategorii 5e i obsługuje prędkość 1 Gb/s.

Pytanie dotyczy sieci przewodowej, a fale radiowe są medium transmisyjnym sieci bezprzewodowych. Dlatego nie pasują do wymagań zadania.

Kabel koncentryczny był używany w starszych technologiach Ethernet, np. 10Base2 lub 10Base5. W nowoczesnych sieciach LAN stosuje się głównie skrętkę miedzianą lub światłowód.

Kategoria 5e ma lepsze parametry transmisyjne, szczególnie dotyczące przesłuchów między parami przewodów. Dzięki temu nadaje się do Gigabit Ethernet.

Skrętka wymaga prowadzenia przewodów, wiercenia lub montażu tras kablowych. Fale radiowe umożliwiają transmisję bezprzewodową, więc ograniczają ingerencję w zabytkową strukturę budynku.

Tak, światłowód zapewnia dużą przepustowość i odporność na zakłócenia, ale wymaga fizycznego ułożenia kabla. W obiektach historycznych może to być problemem ze względu na ograniczenia konserwatorskie.

Najczęściej stosuje się punkt dostępowy, czyli access point. Umożliwia on urządzeniom bezprzewodowym połączenie z siecią lokalną.

Sieć bezprzewodowa może mieć mniejszą stabilność, większe opóźnienia i być podatna na zakłócenia. Wymaga też starannego zabezpieczenia przed nieautoryzowanym dostępem.

Stosuje się silne szyfrowanie, np. WPA2 lub WPA3, oraz mocne hasło do sieci. Nie należy używać przestarzałych zabezpieczeń, takich jak WEP.

Kabel koncentryczny był używany w starszych technologiach Ethernet, ale został wyparty przez skrętkę, światłowód i sieci bezprzewodowe. Jest mniej elastyczny w modernizacji i rzadko stosowany w nowych instalacjach LAN.