AMI (Alternate Mark Inversion) to trójpoziomowy kod liniowy stosowany do reprezentacji sygnału binarnego w transmisji cyfrowej.
W kodzie AMI:
- bit 0 jest reprezentowany przez brak impulsu, czyli poziom zerowy,
- bit 1 jest reprezentowany przez impuls dodatni lub ujemny,
- kolejne jedynki mają naprzemienną polaryzację: raz dodatnią, raz ujemną.
Przykład kodowania:
Dane: 1 1 0 0 1 0 1
AMI: + - 0 0 + 0 -
Jak rozpoznać AMI na wykresie?
Na rysunku z kodem AMI widać trzy poziomy sygnału: dodatni, zerowy i ujemny. Impulsy pojawiają się tylko tam, gdzie w sygnale binarnym występuje 1. Jeśli występują kolejne jedynki, ich impulsy zmieniają znak, np. dodatni, ujemny, dodatni.
Zera są widoczne jako odcinki na poziomie środkowym, bez impulsu.
Zalety AMI
- zmniejsza składową stałą sygnału,
- ułatwia transmisję przez łącza wymagające sygnału symetrycznego,
- pozwala wykrywać niektóre błędy, np. dwie kolejne jedynki o tej samej polaryzacji.
Wada AMI
Największym problemem są długie ciągi zer. Ponieważ zero oznacza brak impulsu, odbiornik może mieć trudność z synchronizacją zegara. Z tego powodu powstały modyfikacje AMI, np. HDB3, które zastępują długie sekwencje zer specjalnymi wzorcami impulsów.
Najważniejsze do egzaminu
Jeżeli na wykresie jedynki są kodowane impulsami naprzemiennie dodatnimi i ujemnymi, a zera poziomem zerowym, jest to kod AMI.