W telekomunikacji satelitarnej wysokość orbity ma duży wpływ na opóźnienie transmisji, zasięg pojedynczego satelity oraz liczbę satelitów potrzebnych do pokrycia danego obszaru.
LEO — Low Earth Orbit
LEO to niska orbita okołoziemska. W pytaniach egzaminacyjnych najczęściej przyjmuje się zakres około 500–2000 km nad powierzchnią Ziemi.
Cechy LEO:
- małe opóźnienie propagacji sygnału,
- satelity poruszają się szybko względem Ziemi,
- do ciągłego pokrycia potrzebna jest konstelacja wielu satelitów,
- stosowana m.in. w systemach Internetu satelitarnego i obserwacji Ziemi.
MEO — Medium Earth Orbit
MEO to średnia orbita okołoziemska, położona wyżej niż LEO, ale niżej niż GEO. Typowo obejmuje wysokości od kilku do kilkunastu tysięcy kilometrów. Wykorzystywana jest m.in. w systemach nawigacji satelitarnej, takich jak GPS.
GEO — Geostationary Earth Orbit
GEO to orbita geostacjonarna na wysokości około 35 786 km, często zaokrąglanej do 36 000 km. Satelita na GEO pozornie pozostaje nad tym samym punktem równika, dlatego dobrze nadaje się do telewizji satelitarnej i łączy stałych.
Najważniejsze do zapamiętania
- LEO: około 500–2000 km,
- GEO: około 36 000 km,
- im wyższa orbita, tym zwykle większe opóźnienie sygnału,
- LEO zapewnia mniejsze opóźnienia niż GEO, ale wymaga większej liczby satelitów.