W strukturze dostępowej sieci cyfrowej ISDN wyróżnia się tzw. punkty styku, czyli umowne miejsca połączenia urządzeń w dostępie abonenckim. Znajomość tych punktów pozwala określić, jakie urządzenie można podłączyć w danym miejscu instalacji.
Najważniejsze punkty styku
- R – punkt między urządzeniem niezgodnym bezpośrednio z ISDN, czyli TE2, a adapterem terminalowym TA. Do styku R podłącza się np. telefon analogowy, modem analogowy lub inne urządzenie wymagające adaptera.
- S – punkt przeznaczony dla terminali ISDN, np. telefonu ISDN lub komputera z kartą ISDN.
- T – punkt między zakończeniem sieciowym NT1 a urządzeniami po stronie abonenta, np. centralą abonencką lub magistralą S/T.
- U – punkt po stronie linii operatora, między centralą ISDN a zakończeniem sieciowym NT1.
Urządzenia w dostępie ISDN
W ISDN występują m.in.:
- TE1 – urządzenie zgodne z ISDN, np. telefon ISDN, faks grupy 4, komputer z kartą ISDN,
- TE2 – urządzenie niezgodne bezpośrednio z ISDN, np. telefon analogowy,
- TA – adapter terminalowy, który umożliwia podłączenie TE2 do sieci ISDN,
- NT1 – zakończenie sieciowe po stronie abonenta.
Zapamiętaj na egzamin
Do styku R podłącza się urządzenia analogowe lub inne nie-ISDN, które wymagają adaptera terminalowego. Dlatego poprawną odpowiedzią w pytaniu o styk R jest telefon analogowy.