ROM i EPROM to typy pamięci nieulotnej, czyli takiej, która przechowuje dane także po wyłączeniu zasilania. Z tego powodu nadają się do zapisu oprogramowania układowego, np. BIOS-u płyty głównej.
ROM
ROM (Read Only Memory) oznacza pamięć tylko do odczytu. Klasyczna pamięć ROM była programowana fabrycznie i użytkownik nie mógł jej normalnie modyfikować.
Cechy ROM:
- zachowuje dane bez zasilania,
- służy do przechowywania stałych programów,
- jest wykorzystywana w urządzeniach elektronicznych i komputerach.
EPROM
EPROM (Erasable Programmable Read Only Memory) to pamięć, którą można zaprogramować, a następnie skasować specjalną metodą, najczęściej promieniowaniem ultrafioletowym. Po skasowaniu można ją ponownie zapisać.
Cechy EPROM:
- jest pamięcią nieulotną,
- może być kasowana i programowana ponownie,
- historycznie była stosowana do przechowywania firmware’u, np. BIOS-u.
ROM/EPROM a RAM i cache
ROM i EPROM różnią się od RAM, ponieważ RAM jest pamięcią ulotną i traci zawartość po odłączeniu zasilania. Różnią się też od pamięci cache, która służy do bardzo szybkiego, tymczasowego przechowywania danych używanych przez procesor.
Dlatego BIOS zapisuje się w pamięci typu ROM lub EPROM, a nie w RAM ani w cache.