Rozdzielczość skanowania określa, jak dokładnie skaner odwzorowuje szczegóły dokumentu. Najczęściej podaje się ją w jednostce DPI (dots per inch), czyli liczbie punktów na cal.
Im większa rozdzielczość, tym więcej szczegółów zostanie zapisanych w obrazie. Ma to szczególne znaczenie przy dokumentach zawierających bardzo małą czcionkę, cienkie linie, indeksy, przypisy lub znaki specjalne.
Dlaczego mała czcionka wymaga większej rozdzielczości?
Przy zbyt niskiej rozdzielczości litery mogą być rozmyte, zlewać się ze sobą albo tracić drobne elementy, np. kropki, ogonki i znaki diakrytyczne. Utrudnia to zarówno czytanie skanu, jak i późniejsze rozpoznawanie tekstu przez program OCR.
Dla typowego tekstu wystarcza często 300 DPI, ale dla bardzo małej czcionki warto ustawić 400–600 DPI.
Przykładowe ustawienia
- 150 DPI – podgląd, grafika o małej szczegółowości.
- 300 DPI – standardowe dokumenty tekstowe.
- 400–600 DPI – drobny druk, mała czcionka, dokumenty do OCR.
- powyżej 600 DPI – bardzo szczegółowe materiały, ale pliki są większe i skanowanie trwa dłużej.
Ważne na egzaminie
Jeżeli pytanie dotyczy dokumentów zapisanych bardzo małą czcionką, należy wybrać parametr: rozdzielczość skanowania. Nie chodzi o rodzaj pliku, sterownik ani wielkość skanu, ponieważ te ustawienia nie zwiększają dokładności odwzorowania drobnych znaków.