Kontrola występowania szkodników korzeni
Słownik kwalifikacji LES.01 - Obsługa maszyn stosowanych w gospodarce leśnej
Kontrola występowania szkodników korzeni polega na sprawdzaniu gleby pod kątem obecności organizmów uszkadzających system korzeniowy sadzonek i młodych drzew. W leśnictwie najczęściej chodzi o ocenę tzw. zapędraczenia gleby, czyli liczebności pędraków chrabąszczy i innych larw żerujących w glebie.
Najważniejsze szkodniki korzeni
Do typowych szkodników korzeni należą m.in.:
- pędraki chrabąszcza majowego i kasztanowca,
- larwy guniaka czerwczyka,
- larwy wałkarza lipczyka,
- drutowce,
- rolnice.
Uszkadzają one korzenie, co prowadzi do więdnięcia, zahamowania wzrostu, wypadania sadzonek, a czasem do całkowitego zniszczenia uprawy.
Jak rozpoznać, że chodzi o tę kontrolę?
W pytaniach egzaminacyjnych fragment Instrukcji Ochrony Lasu dotyczący szkodników korzeni często zawiera informacje o:
- wykonywaniu odkrywek glebowych lub dołów próbnych,
- przeszukiwaniu gleby na określonej głębokości,
- liczeniu larw znajdujących się w glebie,
- ocenie zagrożenia dla szkółek, upraw i odnowień,
- określaniu stopnia zapędraczenia gleby.
Jeżeli opis dotyczy kopania prób w glebie i liczenia larw żyjących pod powierzchnią ziemi, nie chodzi o korniki ani szkodniki techniczne drewna, lecz o szkodniki korzeni.
Znaczenie praktyczne
Kontrola jest ważna przed zakładaniem upraw leśnych, szczególnie na powierzchniach zagrożonych występowaniem pędraków. Wyniki kontroli pomagają zdecydować, czy teren nadaje się do odnowienia, czy trzeba zastosować zabiegi ograniczające szkody.
Częsty błąd egzaminacyjny
Nie należy mylić tej kontroli z jesiennymi poszukiwaniami szkodników sosny, które dotyczą głównie owadów zimujących w ściółce i glebie, ale związanych z aparatem asymilacyjnym, np. foliofagów. Szkodniki korzeni rozpoznaje się po tym, że przedmiotem kontroli są larwy żerujące na korzeniach.