Buk zwyczajny (Fagus sylvatica) to ważny gatunek lasotwórczy w Polsce. Jest drzewem liściastym, cienioznośnym, tworzącym lite buczyny lub występującym w drzewostanach mieszanych.
Cechy rozpoznawcze
Buk ma:
- gładką, szarą korę,
- eliptyczne liście o lekko falistym brzegu,
- owoce nazywane bukwią,
- prosty pień i dobrze rozwiniętą koronę w starszym wieku.
Wymagania siedliskowe
Buk najlepiej rośnie na glebach żyznych i świeżych, w klimacie wilgotnym i łagodnym. Nie lubi skrajnych warunków: suszy, silnych mrozów oraz późnych przymrozków. Jest gatunkiem cienioznośnym, dlatego dobrze odnawia się pod okapem drzewostanu.
Wrażliwość na mróz
Buk zwyczajny jest wrażliwy na niskie temperatury. U tego gatunku mogą występować uszkodzenia mrozowe, w tym listwy mrozowe na pniu. Sprzyja temu gładka i stosunkowo cienka kora, która słabiej chroni tkanki przed gwałtownymi zmianami temperatury.
Znaczenie w leśnictwie
Buk ma duże znaczenie hodowlane i gospodarcze. Jego drewno jest twarde, ciężkie i wykorzystywane m.in. w meblarstwie, przemyśle sklejkowym oraz opałowo. W hodowli lasu buk pełni także ważną funkcję biocenotyczną, poprawiając warunki glebowe dzięki dobrze rozkładającej się ściółce.
Egzaminacyjnie
W pytaniu o gatunek wrażliwy na niskie temperatury, u którego może wystąpić listwa mrozowa, poprawną odpowiedzią jest buk zwyczajny.