Gleby bielicowe to gleby kwaśne, zwykle ubogie w składniki pokarmowe, powstające najczęściej na utworach piaszczystych. Są charakterystyczne dla wielu siedlisk borowych, w tym dla boru świeżego (Bśw).
Cechy gleb bielicowych
- mają kwaśny odczyn,
- są ubogie w próchnicę i składniki pokarmowe,
- często występują pod drzewostanami iglastymi, zwłaszcza sosnowymi,
- powstają w wyniku procesu bielicowania,
- mają jasny, wymyty poziom eluwialny oraz poziom wzbogacenia niżej w profilu.
Znaczenie w leśnictwie
W gospodarce leśnej znajomość typu gleby pomaga określić typ siedliskowy lasu i dobrać odpowiedni skład gatunkowy drzewostanu. Na glebach bielicowych dobrze odnajduje się sosna zwyczajna, dlatego gleby te są kojarzone z siedliskami borowymi.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli w pytaniu pojawia się typ siedliskowy lasu Bśw, czyli bór świeży, odpowiedzią dotyczącą gleby będą najczęściej gleby bielicowe.
Dla porównania: gleby glejowe są związane z nadmiernym uwilgotnieniem, mady z dolinami rzecznymi, a gleby brunatne z siedliskami żyźniejszymi.