Klasa bonitacji drzewostanu
Słownik kwalifikacji LES.02 - Gospodarowanie zasobami leśnymi
Klasa bonitacji drzewostanu określa produkcyjność siedliska dla danego gatunku drzewa. Wyznacza się ją najczęściej na podstawie wieku drzewostanu oraz jego średniej wysokości lub wysokości górnej, korzystając z tablic bonitacyjnych.
Im wyższe drzewa osiąga drzewostan w określonym wieku, tym lepsza bonitacja, czyli większa zdolność siedliska do produkcji drewna.
Najważniejsze zasady
- bonitację określa się osobno dla gatunku, np. sosny, świerka, buka, dębu,
- porównuje się wiek drzewostanu z jego wysokością,
- wynik odczytuje się z tablic lub wykresów bonitacyjnych,
- najlepsze siedliska mają zwykle klasy I lub Ia, słabsze: III, IV, V.
Przykład z pytania
Dany jest drzewostan:
- gatunek: świerk,
- wiek: 110 lat,
- średnia wysokość: 35,0 m.
Dla świerka taka wysokość w wieku 110 lat odpowiada I klasie bonitacji. Oznacza to bardzo dobre warunki wzrostu i wysoką produkcyjność siedliska dla tego gatunku.
Jak rozwiązywać takie zadania?
- Ustal gatunek drzewa.
- Odczytaj wiek drzewostanu.
- Odczytaj średnią wysokość.
- W tabeli bonitacyjnej znajdź przecięcie wieku i wysokości.
- Odczytaj klasę bonitacji.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest dokładne korzystanie z tabeli — sama wysokość bez wieku nie wystarcza do określenia klasy bonitacji.