Krainy przyrodniczo-leśne Polski to jednostki regionalizacji używane w leśnictwie do opisu zróżnicowania warunków klimatycznych, glebowych, siedliskowych i gatunkowych lasów. Pomagają określić, jakie typy siedlisk i gatunki drzew są typowe dla danego obszaru.
Po co stosuje się regionalizację?
Regionalizacja przyrodniczo-leśna jest wykorzystywana przy:
- planowaniu hodowli lasu,
- doborze gatunków drzew do siedliska,
- ocenie potencjału produkcyjnego lasu,
- analizie rozmieszczenia typów siedliskowych lasu,
- porównywaniu warunków leśnych w różnych częściach kraju.
Cechy brane pod uwagę
Przy opisie krain uwzględnia się między innymi:
- klimat, np. długość okresu wegetacyjnego i opady,
- rzeźbę terenu,
- rodzaje gleb,
- naturalny zasięg gatunków drzew,
- udział borów, lasów mieszanych i lasów liściastych,
- poziom lesistości.
Przykład zastosowania
Jeżeli region ma małą lesistość, dominują w nim gleby piaszczyste, przeważają bory i brak jest buka, świerka oraz jodły, można go rozpoznać jako Krainę Mazowiecko-Podlaską.
Wskazówka egzaminacyjna
W zadaniach egzaminacyjnych nie trzeba znać wyłącznie nazw krain. Trzeba umieć połączyć nazwę regionu z jego cechami: glebami, dominującymi siedliskami, lesistością i składem gatunkowym drzewostanów.