Wiosenna osutka sosny to choroba grzybowa igieł sosny, szczególnie groźna dla siewek i młodych sadzonek w szkółkach oraz uprawach. Objawia się brunatnieniem, zamieraniem i przedwczesnym opadaniem igieł, najczęściej widocznym wiosną. Silne porażenie osłabia materiał sadzeniowy, pogarsza jego jakość i może prowadzić do zamierania młodych roślin.
Kiedy choroba jest szczególnie groźna?
Największe znaczenie ma w szkółkach leśnych, gdzie rośliny rosną gęsto, a wilgotny mikroklimat sprzyja rozwojowi patogenu. Źródłem infekcji mogą być porażone igły znajdujące się w sąsiedztwie szkółki, zwłaszcza w pobliskich uprawach i młodnikach sosnowych.
Profilaktyka
Podstawową metodą ograniczania choroby jest zapobieganie infekcji, czyli właściwa lokalizacja i higiena produkcji szkółkarskiej.
Zaleca się:
- unikać zakładania szkółek sosnowych w pobliżu upraw i młodników sosnowych, które mogą być źródłem zarodników,
- zapewniać przewiewność i unikać nadmiernego zagęszczenia siewek,
- usuwać silnie porażony materiał,
- ograniczać warunki sprzyjające długotrwałemu zwilżeniu igieł,
- stosować zdrowy materiał sadzeniowy.
Ważne na egzaminie
Jeżeli pytanie dotyczy ograniczania wiosennej osutki sosny, poprawna odpowiedź wiąże się z unikaniem sąsiedztwa porażonych lub potencjalnie porażonych drzewostanów sosnowych. Dlatego zaleca się unikanie hodowli siewek w szkółkach otoczonych uprawami oraz młodnikami sosnowymi.
Nie należy mylić tej choroby ze skrętakiem sosny, przy którym znaczenie ma obecność topoli osiki jako żywiciela pośredniego.