Zgorzelina kory to uszkodzenie pni drzew spowodowane silnym nasłonecznieniem i przegrzaniem tkanek kory oraz kambium. Jest zaliczana do szkód abiotycznych, czyli wywołanych przez czynniki nieożywione, a nie przez owady lub grzyby.
Gatunki szczególnie narażone
Najbardziej podatne są drzewa o cienkiej, gładkiej korze, zwłaszcza buki. Buk zwyczajny ma delikatną, jasnoszarą korę, która słabo chroni żywe tkanki pnia przed nagłym nagrzaniem. Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych odpowiedź na oparzenia słoneczne, czyli zgorzelinę kory, najczęściej brzmi: buki.
Kiedy powstaje zgorzelina?
Ryzyko wzrasta, gdy pień drzewa, wcześniej ocieniony, zostaje nagle wystawiony na bezpośrednie działanie słońca, np. po:
- silnej trzebieży,
- odsłonięciu ściany drzewostanu,
- wykonaniu cięć przy granicy lasu,
- usunięciu podszytu lub sąsiednich drzew osłonowych.
Najczęściej uszkodzenia pojawiają się po stronie południowej i południowo-zachodniej pnia, gdzie nasłonecznienie jest największe.
Objawy
Typowe objawy to:
- miejscowe zamieranie kory,
- spękania i odstawanie płatów kory,
- nekrozy tkanek,
- osłabienie drzewa i większa podatność na infekcje wtórne.
Znaczenie gospodarcze
Zgorzelina kory pogarsza zdrowotność i jakość techniczną drewna. W praktyce leśnej ogranicza się ją przez unikanie gwałtownego odsłaniania pni wrażliwych gatunków, szczególnie buka.