Lutowanie
Słownik kwalifikacji MEC.01 - Wykonywanie i naprawa wyrobów z blachy i profili kształtowych
Lutowanie to metoda łączenia elementów metalowych za pomocą dodatkowego metalu, czyli lutu, który ma niższą temperaturę topnienia niż łączone materiały. Podczas lutowania materiał podstawowy nie ulega stopieniu — topi się tylko lut, który wypełnia szczelinę między elementami i po zastygnięciu tworzy połączenie.
Cechy lutowania
- stosuje się lut oraz często topnik, który usuwa tlenki i ułatwia zwilżanie powierzchni,
- elementy muszą być oczyszczone i dobrze dopasowane,
- połączenie powstaje bez nadtapiania materiału podstawowego,
- metoda jest przydatna przy cienkich blachach, drobnych elementach i połączeniach wymagających szczelności.
Lutowanie na rysunku technicznym
Na rysunkach połączenia lutowane mogą być oznaczane symbolem lutu oraz jego gatunkiem, np. oznaczeniem podobnym do LM 60. Obecność oznaczenia lutu wskazuje, że połączenie wykonuje się przez lutowanie, a nie przez spawanie, zgrzewanie czy klejenie.
Różnica względem innych metod
- Spawanie: topi się materiał podstawowy, często z dodatkiem spoiwa.
- Zgrzewanie: połączenie powstaje przez docisk i nagrzanie miejscowe, zwykle bez lutu.
- Klejenie: wykorzystuje klej, a nie metaliczne spoiwo.
- Lutowanie: wykorzystuje lut o niższej temperaturze topnienia niż łączone metale.
W pytaniach egzaminacyjnych oznaczenia lutu i charakterystyczny symbol połączenia są najważniejszą wskazówką do rozpoznania lutowania.