Korozja elektrochemiczna to niszczenie metalu zachodzące w obecności elektrolitu, czyli substancji przewodzącej prąd jonowy. W praktyce elektrolitem może być cienka warstwa wilgoci na powierzchni metalu, woda deszczowa, roztwór soli lub zanieczyszczone powietrze.
W przypadku stalowych elementów eksponowanych na powietrze jest to najczęstszy rodzaj korozji. Dzieje się tak dlatego, że na powierzchni stali zwykle znajduje się wilgoć oraz tlen, co umożliwia powstawanie lokalnych ogniw elektrochemicznych.
Jak przebiega?
Na powierzchni metalu tworzą się obszary o różnym potencjale elektrycznym:
- anoda – miejsce, w którym metal ulega rozpuszczaniu,
- katoda – miejsce, gdzie zachodzą reakcje redukcji,
- elektrolit – wilgoć lub roztwór umożliwiający przepływ jonów.
W stali skutkiem procesu jest powstawanie produktów korozji, najczęściej rdzy, czyli uwodnionych tlenków żelaza.
Przykłady występowania
Korozja elektrochemiczna występuje m.in. w:
- stalowych konstrukcjach na zewnątrz,
- maszynach pracujących w wilgotnym środowisku,
- elementach narażonych na wodę i sól drogową,
- połączeniach różnych metali, np. stal–miedź lub stal–aluminium.
Różnica względem korozji chemicznej
Korozja chemiczna zachodzi bez udziału elektrolitu, najczęściej w suchych gazach lub w wysokiej temperaturze. Natomiast korozja elektrochemiczna wymaga obecności elektrolitu i jest typowa dla warunków atmosferycznych.
Ochrona przed korozją elektrochemiczną
Stosuje się m.in.:
- malowanie i lakierowanie,
- cynkowanie,
- smarowanie i olejowanie,
- dobór odpornych materiałów,
- ochronę katodową,
- ograniczanie kontaktu z wilgocią i solami.
W pytaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać: stal na powietrzu najczęściej koroduje elektrochemicznie, ponieważ zwykle działa na nią wilgoć i tlen.