Korozja wżerowa to miejscowy, bardzo niebezpieczny rodzaj korozji elektrochemicznej. Polega na powstawaniu małych, głębokich ubytków materiału, nazywanych wżerami. Z zewnątrz uszkodzenie może wyglądać niegroźnie, ale w rzeczywistości może szybko osłabić element maszyny lub instalacji.
Gdzie występuje najczęściej?
Korozja wżerowa występuje szczególnie w środowisku zawierającym jony chlorkowe, czyli w atmosferze chlorkowej. Typowe przykłady to:
- środowisko morskie,
- mgła solna,
- woda morska,
- roztwory soli,
- instalacje narażone na chlorki, np. w przemyśle chemicznym.
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać: korozja wżerowa → chlorki.
Dlaczego chlorki są groźne?
Jony chlorkowe niszczą warstwę ochronną metalu, np. warstwę pasywną na stali nierdzewnej. Po miejscowym uszkodzeniu tej warstwy powstaje mały obszar anodowy, w którym metal intensywnie się rozpuszcza. W efekcie tworzy się głęboki wżer.
Skutki korozji wżerowej
Korozja wżerowa może prowadzić do:
- perforacji blach, rur i zbiorników,
- osłabienia przekroju elementu,
- nieszczelności instalacji,
- awarii części maszyn,
- trudnych do wykrycia uszkodzeń eksploatacyjnych.
Ochrona przed korozją wżerową
Aby ograniczyć ryzyko korozji wżerowej, stosuje się:
- dobór materiałów odpornych na chlorki,
- stale nierdzewne o podwyższonej odporności, np. z dodatkiem molibdenu,
- powłoki ochronne,
- unikanie zalegania roztworów soli,
- regularne czyszczenie i kontrolę powierzchni.
Najważniejsze do egzaminu
Jeżeli w pytaniu pojawia się korozja wżerowa, poprawnym skojarzeniem jest atmosfera chlorkowa, a nie wodorowa, tlenowa ani siarkowodorowa.