Przekładnia ślimakowa to przekładnia zębata składająca się z dwóch podstawowych elementów: ślimaka oraz koła ślimakowego. Ślimak przypomina śrubę z gwintem, a koło ślimakowe ma zęby dopasowane do jego zwoju.
Jak ją rozpoznać na rysunku?
Na rysunkach technicznych przekładnia ślimakowa jest zwykle przedstawiana jako:
- wałek ze ślimakiem, czyli element podobny do gwintu lub śruby,
- koło zębate współpracujące ze ślimakiem,
- osie wałów ustawione najczęściej pod kątem prostym, ale nieprzecinające się.
W pytaniach egzaminacyjnych najważniejszą cechą rozpoznawczą jest obecność ślimaka zazębionego z kołem zębatym.
Cechy przekładni ślimakowej
- umożliwia uzyskanie dużego przełożenia na małej przestrzeni,
- pracuje stosunkowo cicho,
- może mieć właściwość samohamowności, czyli utrudniać obrót od strony koła,
- wymaga dobrego smarowania, ponieważ występuje znaczne tarcie ślizgowe.
Zastosowanie
Przekładnie ślimakowe stosuje się m.in. w podnośnikach, mechanizmach regulacyjnych, napędach wolnoobrotowych, przekładniach maszyn oraz urządzeniach wymagających dużego przełożenia.
Częsty błąd
Nie należy mylić przekładni ślimakowej z przekładnią stożkową. W przekładni stożkowej współpracują dwa koła stożkowe, a w ślimakowej jeden z elementów ma kształt śruby lub gwintu.