Sprzęgło łubkowe to sprzęgło sztywne służące do łączenia dwóch współosiowych wałów w celu przeniesienia momentu obrotowego. Jego charakterystyczną cechą są dwie dzielone połówki obejmujące końce wałów, nazywane łubkami. Połówki są skręcane śrubami, dzięki czemu zaciskają się na wałach.
Budowa
Typowe sprzęgło łubkowe składa się z:
- dwóch półtulei, czyli łubków,
- śrub z nakrętkami łączących łubki,
- wpustów lub klinów przenoszących moment obrotowy,
- końców dwóch wałów ustawionych współosiowo.
Na rysunkach technicznych sprzęgło łubkowe łatwo rozpoznać po podziale tulei na dwie części wzdłuż osi wału oraz po widocznych śrubach rozmieszczonych po bokach. W przekroju poprzecznym widać obejmowanie wału przez dwie skręcone połówki.
Zastosowanie
Sprzęgła łubkowe stosuje się tam, gdzie wymagane jest trwałe i sztywne połączenie wałów, np. w prostych napędach maszyn. Ich zaletą jest możliwość montażu i demontażu bez przesuwania wałów osiowo, ponieważ połówki można założyć z boku.
Cechy egzaminacyjne
W pytaniach z rysunkiem sprzęgło łubkowe odróżnia się od:
- sprzęgła tulejowego – ma jedną pełną tuleję nasuwaną osiowo na wały,
- sprzęgła kłowego – ma występy, czyli kły, współpracujące ze sobą,
- sprzęgła tarczowego – ma tarcze lub kołnierze skręcane śrubami.
Najważniejszy znak rozpoznawczy: dzielona obejma skręcana śrubami wokół wału.