Frez do metali nieżelaznych, np. aluminium, miedzi, mosiądzu i ich stopów, ma geometrię ułatwiającą szybkie odprowadzanie wiórów oraz ograniczającą przyklejanie się materiału do ostrza. Takie materiały są często bardziej plastyczne niż stale hartowane czy żeliwa, dlatego wymagają ostrego narzędzia i dużej przestrzeni na wiór.
Cechy rozpoznawcze
Typowy frez trzpieniowy do metali nieżelaznych ma:
- duży dodatni kąt natarcia, dzięki czemu ostrze łatwo wcina się w materiał,
- małą liczbę ostrzy, często 1, 2 lub 3, aby zwiększyć rowki wiórowe,
- duże, gładkie lub polerowane rowki wiórowe, które ułatwiają usuwanie długich wiórów,
- ostrą krawędź skrawającą,
- często geometrię przystosowaną do frezowania czołem i obwodem.
Zastosowanie
Takie frezy stosuje się głównie do obróbki:
- aluminium i jego stopów,
- miedzi,
- mosiądzu,
- brązu,
- innych stopów metali nieżelaznych.
Dlaczego nie do stali hartowanej lub żeliwa?
Stale hartowane wymagają narzędzi o dużej odporności na ścieranie i wysoką temperaturę, często z powłokami i inną geometrią. Żeliwo szare jest kruche i ścierne, więc również wymaga innych frezów. Frez do aluminium lub metali nieżelaznych ma bardzo ostrą, dodatnią geometrię, ale nie jest najlepszym wyborem do twardych i ściernych materiałów.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeśli na ilustracji widać frez trzpieniowy z dużymi rowkami wiórowymi, ostrymi krawędziami i geometrią ułatwiającą usuwanie wiórów, najczęściej chodzi o frez do stopów metali nieżelaznych, szczególnie aluminium.