Toczenie czołowe
Słownik kwalifikacji MEC.05 - Użytkowanie obrabiarek skrawających
Toczenie czołowe to zabieg tokarski polegający na obróbce powierzchni czołowej przedmiotu, czyli powierzchni prostopadłej do osi obrotu wałka lub tulei. Celem może być wyrównanie czoła, skrócenie przedmiotu do wymaganej długości albo przygotowanie płaskiej powierzchni bazowej.
Ruchy podczas toczenia czołowego
Podczas zabiegu:
- przedmiot obrabiany wykonuje ruch główny obrotowy,
- nóż tokarski wykonuje ruch posuwowy poprzeczny, najczęściej od zewnątrz w kierunku osi przedmiotu albo od osi na zewnątrz,
- głębokość skrawania ustala się przez dosunięcie noża wzdłuż osi przedmiotu.
Jaki nóż stosuje się do toczenia czołowego?
Do toczenia czołowego używa się noża, którego geometria umożliwia skrawanie powierzchni prostopadłej do osi obrotu. Często stosuje się nóż imakowy odsadzony lub nóż czołowy o odpowiednim kącie przystawienia. Ważne jest, aby ostrze mogło dojść do czoła bez kolizji trzonka narzędzia z materiałem.
Na co zwrócić uwagę na egzaminie?
W zadaniach z rysunkami należy rozpoznać położenie ostrza i kierunek możliwego posuwu. Nóż do toczenia czołowego powinien umożliwiać obróbkę płaskiej powierzchni czołowej, a nie tylko powierzchni walcowej lub rowka.
Typowe błędy
- wybór noża przeznaczonego wyłącznie do toczenia wzdłużnego,
- pomylenie noża czołowego z przecinakiem,
- nieuwzględnienie strony noża: prawej lub lewej,
- ustawienie ostrza poniżej albo powyżej osi przedmiotu.