Zabierak stały to element oprzyrządowania tokarskiego stosowany najczęściej przy toczeniu wałków zamocowanych między kłami. Jego zadaniem jest przeniesienie napędu z wrzeciona tokarki na obrabiany przedmiot.
Przedmiot opiera się w nakiełkach na kłach tokarki, ale same kły nie zapewniają skutecznego przeniesienia momentu obrotowego. Dlatego na wałku mocuje się zabierak, którego ramię współpracuje z tarczą zabierakową lub innym elementem napędzającym.
Cechy zabieraka stałego
- jest sztywno połączony z obrabianym przedmiotem,
- przenosi moment obrotowy podczas toczenia,
- stosowany jest przy obróbce między kłami,
- umożliwia zachowanie współosiowości przedmiotu,
- wymaga wcześniejszego wykonania nakiełków.
Zastosowanie
Zabierak stały stosuje się m.in. podczas toczenia długich wałków, osi i trzpieni, gdy ważne jest dokładne prowadzenie przedmiotu w osi obrotu. Jest to typowe rozwiązanie na tokarce uniwersalnej przy obróbce z podparciem w koniku.
Symbol graficzny
Na rysunkach technologicznych i egzaminacyjnych mogą występować uproszczone symbole sposobu zamocowania. Symbol zamocowania z zastosowaniem zabieraka stałego należy rozpoznawać jako oznaczenie napędu przedmiotu mocowanego między kłami, a nie jako uchwyt tokarski, podparcie czy sam nakiełek.
W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest odróżnienie zabieraka od symboli dotyczących innych sposobów mocowania, np. w uchwycie, w kłach bez zabieraka lub z użyciem innych elementów ustalających.