Klejenie metali to metoda łączenia elementów za pomocą warstwy kleju, która po utwardzeniu przenosi obciążenia między częściami. Jest to połączenie nierozłączne, ale zwykle mniej odporne na niektóre rodzaje obciążeń niż spawanie, zgrzewanie czy lutowanie.
Cechy połączeń klejonych
Połączenia klejone dobrze sprawdzają się, gdy obciążenie jest rozłożone równomiernie na dużej powierzchni. Najkorzystniejsze są obciążenia ścinające, ponieważ klej pracuje wtedy na większej powierzchni złącza.
Zalety klejenia:
- możliwość łączenia cienkich elementów,
- brak nagrzewania materiału jak przy spawaniu lub lutowaniu,
- możliwość łączenia różnych materiałów,
- równomierny rozkład naprężeń przy prawidłowej konstrukcji złącza,
- szczelność połączenia.
Wady klejenia:
- konieczność dokładnego przygotowania powierzchni,
- wrażliwość na temperaturę, wilgoć i starzenie kleju,
- ograniczona odporność na odrywanie i rozwarstwianie,
- niska odporność na obciążenia niesymetryczne.
Obciążenia niesymetryczne
Połączenie klejone źle znosi sytuacje, w których siła działa nierównomiernie, powodując odrywanie jednej części złącza. Takie obciążenie może prowadzić do miejscowego spiętrzenia naprężeń i szybkiego zniszczenia spoiny klejowej.
Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych połączeniem metalowym o niskiej odporności na niesymetryczne obciążenia jest najczęściej klejenie.
Porównanie z innymi metodami
- Spawanie tworzy trwałe połączenie przez stopienie materiału.
- Zgrzewanie łączy elementy przez docisk i nagrzanie.
- Lutowanie wykorzystuje spoiwo o niższej temperaturze topnienia niż łączone metale.
- Klejenie zależy głównie od przyczepności kleju i konstrukcji złącza, dlatego jest bardziej wrażliwe na niekorzystny kierunek działania sił.