Konik tokarski to zespół tokarki umieszczony na łożu obrabiarki, po przeciwnej stronie wrzeciennika. Służy głównie do podpierania długich przedmiotów obrabianych oraz do mocowania narzędzi pracujących osiowo, np. wierteł, nawiertaków, rozwiertaków lub kłów tokarskich.
Budowa konika
Typowy konik składa się z:
- korpusu przesuwanego po prowadnicach łoża,
- pinoli, czyli wysuwanej tulei roboczej,
- pokrętła do wysuwania i cofania pinoli,
- mechanizmu zaciskowego blokującego konik na łożu,
- gniazda stożkowego, najczęściej Morse'a, do osadzania kła lub narzędzia.
Zastosowanie
Konik wykorzystuje się m.in. podczas:
- toczenia długich wałków,
- toczenia w kłach,
- wiercenia otworów na tokarce,
- rozwiercania i pogłębiania otworów,
- podpierania przedmiotu w celu ograniczenia ugięcia i drgań.
Rozpoznawanie na zdjęciu
Konik tokarski można rozpoznać po masywnym korpusie stojącym na łożu tokarki, pokrętle z tyłu oraz wysuwanej pinoli z przodu. Jeżeli w pinoli znajduje się kieł z łożyskowaną końcówką, jest to konik z kłem obrotowym. Nie należy mylić go z podtrzymką tokarską, która obejmuje lub podpiera wałek z boku za pomocą szczęk albo rolek.