Nitowanie na zimno to sposób wykonywania nierozłącznego połączenia elementów za pomocą nitu, bez jego wcześniejszego nagrzewania. Odkształcenie plastyczne trzpienia nitu następuje pod wpływem nacisku lub uderzeń narzędzia, np. młotka, zakuwarki albo prasy.
Zasada wykonania
W łączonych elementach wykonuje się otwory, przez które przeprowadza się nit. Następnie z jednej strony nitu formuje się zakuwkę, czyli drugą główkę nitu. Dzięki temu elementy zostają trwale ściśnięte.
W połączeniu nitowanym na zimno otwór powinien mieć średnicę równą średnicy nita. Zbyt duży otwór powoduje luzy i osłabienie połączenia, a zbyt mały utrudnia lub uniemożliwia wprowadzenie nitu.
Cechy nitowania na zimno
- stosowane głównie do nitów o mniejszych średnicach,
- nie wymaga nagrzewania nitu,
- jest prostsze organizacyjnie niż nitowanie na gorąco,
- wymaga dokładnego dopasowania otworów w łączonych elementach,
- daje połączenie nierozłączne.
Typowe zastosowania
Nitowanie na zimno stosuje się w konstrukcjach blacharskich, prostych elementach maszyn, obudowach, wspornikach oraz tam, gdzie nie przewiduje się demontażu połączenia.
Najważniejsze na egzamin
Przy nitowaniu na zimno należy pamiętać, że średnica otworu powinna odpowiadać średnicy nita. W pytaniach egzaminacyjnych odpowiedź typu: otwór większy o 0,5 mm lub 1 mm zwykle dotyczy innych przypadków technologicznych, a nie podstawowego połączenia nitowanego na zimno.