Hartowanie powierzchniowe
Słownik kwalifikacji MEC.09 - Organizacja i nadzorowanie procesów produkcji maszyn i urządzeń
Hartowanie powierzchniowe to rodzaj obróbki cieplnej, którego celem jest uzyskanie twardej, odpornej na zużycie warstwy wierzchniej przy zachowaniu plastycznego i ciągliwego rdzenia elementu.
Dzięki temu część maszynowa dobrze znosi tarcie, naciski kontaktowe i ścieranie, a jednocześnie nie pęka łatwo pod wpływem obciążeń zmiennych lub udarowych.
Na czym polega proces?
Podczas hartowania powierzchniowego nagrzewa się głównie zewnętrzną warstwę elementu do temperatury hartowania, a następnie szybko chłodzi. Przemianie strukturalnej ulega przede wszystkim powierzchnia, natomiast rdzeń pozostaje bardziej miękki i plastyczny.
Typowe metody hartowania powierzchniowego
- hartowanie indukcyjne – nagrzewanie prądami indukcyjnymi,
- hartowanie płomieniowe – nagrzewanie palnikiem gazowym,
- hartowanie laserowe – miejscowe nagrzewanie wiązką lasera,
- hartowanie po nawęglaniu – utwardzenie warstwy wzbogaconej w węgiel.
Zastosowanie
Hartowanie powierzchniowe stosuje się m.in. do:
- kół zębatych,
- wałów,
- czopów,
- krzywek,
- prowadnic,
- elementów pracujących przy tarciu i zmiennych obciążeniach.
Różnica względem hartowania na wskroś
W hartowaniu na wskroś utwardzeniu ulega cały przekrój elementu. Daje to dużą twardość całej części, ale może zmniejszać jej odporność na pękanie. W hartowaniu powierzchniowym twarda jest głównie warstwa zewnętrzna, a rdzeń pozostaje bardziej odporny na udary i zmęczenie.