Przejdź do głównej treści

EDTA w endodoncji

Słownik kwalifikacji MED.02 - Wykonywanie świadczeń stomatologicznych z zakresu profilaktyki i promocji zdrowia jamy ustnej oraz współuczestniczenie w procesie leczenia

EDTA (kwas etylenodiaminotetraoctowy) to związek chelatujący, stosowany w leczeniu kanałowym głównie do opracowania chemicznego kanałów korzeniowych. Jego najważniejszą cechą jest zdolność do wiązania jonów wapnia obecnych w zębinie.

Mechanizm działania

EDTA wychwytuje jony wapnia z twardych tkanek zęba, przez co powoduje demineralizację i zmiękczenie powierzchownej warstwy zębiny. Ułatwia to mechaniczne opracowanie kanału narzędziami endodontycznymi.

W pytaniach egzaminacyjnych EDTA należy kojarzyć przede wszystkim z:
- chelacją jonów wapnia,
- zmiękczaniem zębiny,
- usuwaniem warstwy mazistej,
- ułatwianiem opracowania kanału korzeniowego.

Zastosowanie

EDTA stosuje się jako środek pomocniczy podczas leczenia endodontycznego. Pomaga oczyścić ściany kanału z warstwy mazistej powstającej podczas pracy narzędziami. Dzięki temu może poprawić dostęp środków płuczących i materiałów wypełniających do kanalików zębinowych.

Czego EDTA nie robi?

EDTA nie jest podstawowym środkiem odkażającym kanał. Do działania przeciwbakteryjnego częściej kojarzy się np. podchloryn sodu. EDTA nie służy też do leczenia powikłań ozębnowych zgorzeli miazgi ani nie działa dlatego, że „przenika kanaliki boczne”.

Zapamiętaj

Najważniejsze skojarzenie egzaminacyjne: EDTA zmiękcza zębinę, ponieważ chelatuje, czyli wiąże jony wapnia.

Potwierdzenie

Informacja