Pytania pomocnicze - MED.02

Podwyższone stężenie glukozy ułatwia namnażanie drobnoustrojów, zwłaszcza grzybów Candida. Dodatkowo cukrzyca może osłabiać odporność i spowalniać gojenie tkanek.

Najczęściej występują zaczerwienienie, pęknięcia, nadżerki i bolesność w kącikach warg. Pacjent może odczuwać pieczenie i dyskomfort podczas mówienia lub jedzenia.

Typowe objawy to wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu, chudnięcie mimo apetytu, osłabienie i nawracające zakażenia. W jamie ustnej mogą pojawić się suchość i stany zapalne.

Zapalenie kątów ust dotyczy głównie kącików warg i ma charakter zapalny. Rogowacenie białe, czyli leukoplakia, to biała zmiana na błonie śluzowej, której nie można zetrzeć i która wymaga diagnostyki.

Mięsak Kaposiego jest nowotworem związanym głównie z zakażeniem HHV-8 i zaburzeniami odporności, np. w przebiegu HIV/AIDS. Nie jest charakterystycznym wczesnym objawem cukrzycy typu 1.

Personel stomatologiczny może zauważyć nawracające zakażenia, suchość jamy ustnej, zapalenie dziąseł lub kątów ust. Nie rozpoznaje cukrzycy samodzielnie, ale powinien zalecić konsultację lekarską.

Ważne są dokładne szczotkowanie, oczyszczanie przestrzeni międzyzębowych, regularne kontrole stomatologiczne i szybkie leczenie stanów zapalnych. Dobra kontrola glikemii wspiera zdrowie jamy ustnej.

Abfrakcja to niepróchnicowy ubytek tkanek zęba, zwykle zlokalizowany w okolicy przyszyjkowej. Ma najczęściej postać klinowatego wcięcia.

Powstaje w wyniku przeciążeń zgryzowych działających ekscentrycznie do osi długiej zęba. Siły te powodują zginanie korony i naprężenia w okolicy szyjki zęba.

Abfrakcja wynika głównie z przeciążeń mechanicznych zgryzu, a erozja z chemicznego działania kwasów. Erozja ma zwykle bardziej gładką, płaską powierzchnię utraty tkanek.

Abrazja jest skutkiem mechanicznego ścierania, np. zbyt mocnego szczotkowania lub past o dużej ścieralności. Abfrakcja wiąże się przede wszystkim z naprężeniami powstającymi podczas nieprawidłowego obciążenia zęba.

Ubytek może odsłaniać zębinę, w której znajdują się kanaliki zębinowe. Bodźce termiczne, chemiczne lub dotykowe mogą wtedy wywoływać ból.

Do czynników sprzyjających należą zaburzenia zgryzu, przeciążenia okluzyjne, bruksizm oraz parafunkcje. Ryzyko może wzrastać także przy współistnieniu abrazji lub erozji.

Jeśli nie usunie się przyczyny przeciążeń, ubytek może się pogłębiać lub wypełnienie może ulec uszkodzeniu. Ważna jest ocena zgryzu i eliminacja czynników przeciążających.

Litera K oznacza koronę protetyczną, najczęściej koronę filarową mostu. W zapisie K – – K korony znajdują się na obu końcach konstrukcji.

Kreski oznaczają brakujące zęby, które mają zostać zastąpione przez przęsło mostu. Dwie kreski wskazują na uzupełnienie dwóch brakujących zębów.

Ponieważ po obu stronach braków znajdują się korony filarowe. Most jest więc podparty z dwóch stron, czyli jest mostem dwubrzeżnym.

Przęsło to część mostu zastępująca brakujący ząb lub zęby. Nie jest osadzone bezpośrednio w kości, lecz połączone z koronami filarowymi.

Korona odbudowuje pojedynczy ząb, zwykle istniejący korzeń lub implant. Most odbudowuje brakujące zęby, wykorzystując filary po jednej lub obu stronach luki.

Wkład koronowo-korzeniowy służy do odbudowy zrębu zęba po leczeniu kanałowym. Nie oznacza konstrukcji z koronami filarowymi i przęsłem.

Informuje o rodzaju planowanego uzupełnienia, rozmieszczeniu filarów i liczbie brakujących zębów do odbudowy. Ułatwia prawidłowe wykonanie pracy protetycznej.

Należy pomnożyć żądane stężenie procentowe przez końcową objętość roztworu i podzielić przez 100. Wynik oznacza ilość koncentratu.

Potrzeba 20 ml koncentratu, ponieważ 2% z 1000 ml to 20 ml.

Należy dodać 980 ml wody, aby łączna objętość wyniosła 1000 ml.

Nieprawidłowe stężenie może obniżyć skuteczność dezynfekcji albo spowodować uszkodzenie powierzchni, narzędzi lub podrażnienia.

Roztwór roboczy to preparat rozcieńczony do stężenia gotowego do użycia zgodnie z zaleceniami producenta.

Najważniejsze informacje to nazwa preparatu, stężenie, data i godzina przygotowania oraz podpis osoby przygotowującej.

Najczęstsze błędy to odmierzenie złej ilości koncentratu, mylenie ml z litrami, nieuwzględnienie końcowej objętości roztworu oraz pomijanie instrukcji producenta.

Scaling polega na usuwaniu zmineralizowanych osadów nazębnych, głównie kamienia nazębnego, z powierzchni koron, szyjek i korzeni zębów.

Scaling usuwa twarde złogi mineralne, czyli kamień nazębny. Polishing polega na polerowaniu zębów i usuwaniu osadów powierzchownych oraz przebarwień.

Scaling naddziąsłowy to usuwanie kamienia nazębnego znajdującego się powyżej brzegu dziąsła, widocznego w jamie ustnej.

Scaling poddziąsłowy polega na usuwaniu złogów znajdujących się poniżej brzegu dziąsła, np. w kieszonkach dziąsłowych lub przyzębnych.

Kamień nazębny jest twardym, zmineralizowanym osadem, którego pacjent nie usunie szczoteczką. Jego obecność sprzyja zapaleniu dziąseł i chorobom przyzębia.

Do scalingu używa się skalerów ultradźwiękowych oraz narzędzi ręcznych, takich jak skalery i kirety periodontologiczne.

Polerowanie wygładza powierzchnię zębów po usunięciu kamienia, co utrudnia ponowne odkładanie się płytki nazębnej i poprawia efekt higienizacyjny.

Służy do wprowadzania i rozprowadzania pasty uszczelniającej lub cementu endodontycznego w kanale korzeniowym.

Ma postać cienkiej spirali, która podczas obrotu transportuje materiał w głąb kanału korzeniowego.

Może dojść do przepchnięcia materiału poza wierzchołek korzenia lub do złamania instrumentu w kanale.

Pilnik służy głównie do opracowywania i poszerzania kanału, a igła Lentulo do aplikacji pasty lub cementu do kanału.

Stosuje się ją podczas wypełniania kanału, aby uszczelnić przestrzeń między materiałem wypełniającym a ścianami kanału.

Należy dobrać rozmiar instrumentu do szerokości i długości kanału, aby pracował swobodnie i bez zaklinowania.