Aparat słuchowy RIC
Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
RIC oznacza Receiver-In-Canal, czyli aparat słuchowy ze słuchawką umieszczoną w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Część elektroniczna aparatu znajduje się za małżowiną uszną, a sygnał do słuchawki jest przekazywany cienkim przewodem.
Budowa aparatu RIC
Aparat RIC składa się zwykle z:
- obudowy zausznej z mikrofonami, procesorem i baterią lub akumulatorem,
- cienkiego przewodu elektrycznego,
- słuchawki umieszczanej w przewodzie słuchowym,
- kopułki lub indywidualnej wkładki usznej.
W odróżnieniu od klasycznego aparatu BTE dźwięk nie jest prowadzony przez dźwiękowód jako fala akustyczna. W RIC sygnał elektryczny dociera do słuchawki, a dopiero ona wytwarza dźwięk w uchu pacjenta.
Znaczenie dla sprzężenia zwrotnego
Umieszczenie słuchawki bliżej błony bębenkowej pozwala ograniczyć ucieczkę wzmocnionego dźwięku na zewnątrz i jego ponowne wychwycenie przez mikrofon. Dzięki temu aparat RIC może zmniejszać ryzyko sprzężenia zwrotnego, szczególnie gdy potrzebne jest większe wzmocnienie.
Nie oznacza to jednak całkowitego braku sprzężeń. Ryzyko zależy także od szczelności dopasowania, rodzaju kopułki lub wkładki, wentylacji, ustawionego wzmocnienia oraz działania systemów antysprzężeniowych.
Ważne na egzaminie
Aparat RIC pozwala dobrać stosunkowo dyskretne rozwiązanie, ale jego kluczową zaletą w tym pytaniu jest zmniejszenie prawdopodobieństwa sprzężenia zwrotnego przy konieczności zastosowania dużego wzmocnienia. Nie należy mylić tego z całkowitą eliminacją pogłosu lub efektu okluzji.