Choroba Ménière’a
Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
Choroba Ménière’a to schorzenie ucha wewnętrznego związane z zaburzeniem gospodarki płynów błędnika, najczęściej opisywane jako wodniak endolimfatyczny. W audiologii jest ważna, ponieważ może powodować charakterystyczny niedosłuch odbiorczy, szczególnie w początkowym okresie choroby.
Typowe objawy
Do klasycznej triady objawów należą:
- napadowe zawroty głowy,
- szumy uszne,
- uczucie pełności lub rozpierania w uchu,
- fluktuujący, czyli zmienny niedosłuch.
Objawy zwykle pojawiają się napadowo. Pacjent może zgłaszać pogorszenie słuchu w jednym uchu, które częściowo poprawia się po ustąpieniu ataku.
Obraz audiometryczny
W początkowym stadium choroby Ménière’a typowy jest odbiorczy ubytek słuchu w zakresie niskich częstotliwości. Oznacza to podwyższenie progów słyszenia głównie dla tonów niskich, np. 125, 250 lub 500 Hz.
W późniejszych etapach niedosłuch może obejmować także średnie i wysokie częstotliwości, a obraz audiogramu staje się mniej charakterystyczny.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeżeli w pytaniu pojawia się informacja o:
- niedosłuchu odbiorczym,
- niskich częstotliwościach,
- początkowym stadium choroby,
najbardziej typową odpowiedzią jest choroba Ménière’a.
Różnicowanie
- Presbyacusis zwykle dotyczy wysokich częstotliwości.
- Uraz akustyczny najczęściej uszkadza okolice 4 kHz.
- Otoskleroza typowo daje niedosłuch przewodzeniowy lub mieszany, a nie izolowany odbiorczy ubytek niskotonowy.