Implant ślimakowy
Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
Implant ślimakowy to elektroniczna proteza słuchu stosowana głównie u osób z ciężkim lub głębokim niedosłuchem odbiorczym, gdy klasyczny aparat słuchowy nie zapewnia wystarczającej korzyści.
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać: implant ślimakowy zastępuje czynność ucha wewnętrznego, dokładniej uszkodzonych komórek słuchowych w ślimaku. Nie zastępuje pnia mózgu, ucha środkowego ani nerwu słuchowego.
Jak działa implant ślimakowy?
W prawidłowym słyszeniu komórki rzęsate w ślimaku przekształcają drgania mechaniczne w impulsy nerwowe. Przy znacznym uszkodzeniu tych komórek dźwięk nie jest prawidłowo kodowany.
Implant ślimakowy omija uszkodzone komórki ślimaka i bezpośrednio pobudza elektrycznie włókna nerwu słuchowego za pomocą elektrody wprowadzonej do ślimaka.
Główne elementy implantu
- część zewnętrzna: mikrofon, procesor mowy, nadajnik,
- część wewnętrzna: odbiornik/stymulator i elektroda umieszczona w ślimaku.
Procesor mowy analizuje dźwięk i zamienia go na sygnał elektryczny. Sygnał ten trafia do elektrody, która pobudza odpowiednie obszary ślimaka zgodnie z jego organizacją tonotopową.
Ważne rozróżnienie
Implant ślimakowy wymaga zachowanej drogi przewodzenia impulsów dalej, zwłaszcza sprawnego nerwu słuchowego. Jeśli problem dotyczy braku lub ciężkiego uszkodzenia nerwu słuchowego, rozważa się inne rozwiązania, np. implant pniowy.
Najważniejsze do egzaminu
Implant ślimakowy jest elektroniczną pomocą słuchową, która zastępuje funkcję ucha wewnętrznego/ślimaka, a nie wzmacnia jedynie dźwięku jak aparat słuchowy.