Maskowanie ucha niebadanego
Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
Maskowanie ucha niebadanego polega na podaniu do ucha, którego aktualnie nie badamy, odpowiedniego szumu maskującego. Celem jest wyeliminowanie sytuacji, w której pacjent reaguje nie uchem badanym, lecz uchem przeciwnym.
Dlaczego stosuje się maskowanie?
Podczas audiometrii tonalnej dźwięk podawany do jednego ucha może zostać przewodzony przez kości czaszki do ślimaka drugiego ucha. Nazywa się to przesłuchem międzyusznym. Jeśli ucho niebadane słyszy bodziec lepiej niż ucho badane, wynik może być fałszywie zawyżony lub zaniżony.
Kiedy maskować przy przewodnictwie powietrznym?
W zadaniach egzaminacyjnych MED.05 należy przyjąć zasadę:
- maskowanie ucha niebadanego jest wymagane, gdy różnica między progami przewodnictwa powietrznego ucha badanego i niebadanego jest równa lub większa od wartości tłumienia międzyusznego.
Czyli:
AC ucha badanego − AC ucha niebadanego ≥ tłumienie międzyuszne
W takiej sytuacji istnieje ryzyko, że bodziec podany do ucha badanego zostanie odebrany przez ucho przeciwne.
Przykład
Jeżeli próg przewodnictwa powietrznego w uchu badanym wynosi 80 dB HL, a w uchu niebadanym 30 dB HL, różnica wynosi 50 dB. Jeśli tłumienie międzyuszne dla zastosowanych słuchawek wynosi 40 dB, maskowanie jest konieczne, bo 50 dB ≥ 40 dB.
Znaczenie praktyczne
Prawidłowe maskowanie pozwala wyznaczyć rzeczywisty próg słyszenia badanego ucha i uniknąć błędnej interpretacji rodzaju oraz stopnia niedosłuchu.