Przejdź do głównej treści

Metoda WHS

Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

WHS to metoda doboru i weryfikacji ustawień aparatu słuchowego oparta na ocenie, jak pacjent subiektywnie odbiera głośność dźwięków o różnym poziomie. W pytaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć ją przede wszystkim z oceną kategorialną głośności.

Na czym bazuje WHS?

Metoda WHS bazuje na ocenie głośności dźwięku w zależności od poziomu ciśnienia akustycznego szumu tercjowego. Pacjent słyszy bodźce o różnych poziomach SPL i przypisuje im określone kategorie głośności, np. bardzo cicho, cicho, komfortowo, głośno, za głośno.

Najważniejsze skojarzenie egzaminacyjne:

  • bodziec: szum tercjowy,
  • zmienna: poziom ciśnienia akustycznego,
  • odpowiedź pacjenta: kategorialna ocena głośności,
  • cel: pomoc w dobraniu wzmocnienia aparatu słuchowego.

Po co stosuje się WHS?

WHS pozwala określić, przy jakich poziomach dźwięki są dla pacjenta słyszalne, komfortowe lub zbyt głośne. Jest to ważne zwłaszcza u osób z niedosłuchem odbiorczym, u których zakres między progiem słyszenia a progiem dyskomfortu może być zawężony.

Czego nie mylić z WHS?

Metoda WHS nie opiera się głównie na:

  • średnim poziomie głośności dźwięków naturalnych w czasie,
  • ocenie zmian głośności tonu sinusoidalnego w funkcji częstotliwości,
  • samym przebiegu poziomu MCL z uwzględnieniem środowiska pacjenta.

W egzaminie poprawna odpowiedź to: ocena kategorialna głośności dźwięku w zależności od poziomu ciśnienia akustycznego szumu tercjowego.

Zobacz też

Potwierdzenie

Informacja