Metoda WHS
Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
WHS to metoda doboru i weryfikacji ustawień aparatu słuchowego oparta na ocenie, jak pacjent subiektywnie odbiera głośność dźwięków o różnym poziomie. W pytaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć ją przede wszystkim z oceną kategorialną głośności.
Na czym bazuje WHS?
Metoda WHS bazuje na ocenie głośności dźwięku w zależności od poziomu ciśnienia akustycznego szumu tercjowego. Pacjent słyszy bodźce o różnych poziomach SPL i przypisuje im określone kategorie głośności, np. bardzo cicho, cicho, komfortowo, głośno, za głośno.
Najważniejsze skojarzenie egzaminacyjne:
- bodziec: szum tercjowy,
- zmienna: poziom ciśnienia akustycznego,
- odpowiedź pacjenta: kategorialna ocena głośności,
- cel: pomoc w dobraniu wzmocnienia aparatu słuchowego.
Po co stosuje się WHS?
WHS pozwala określić, przy jakich poziomach dźwięki są dla pacjenta słyszalne, komfortowe lub zbyt głośne. Jest to ważne zwłaszcza u osób z niedosłuchem odbiorczym, u których zakres między progiem słyszenia a progiem dyskomfortu może być zawężony.
Czego nie mylić z WHS?
Metoda WHS nie opiera się głównie na:
- średnim poziomie głośności dźwięków naturalnych w czasie,
- ocenie zmian głośności tonu sinusoidalnego w funkcji częstotliwości,
- samym przebiegu poziomu MCL z uwzględnieniem środowiska pacjenta.
W egzaminie poprawna odpowiedź to: ocena kategorialna głośności dźwięku w zależności od poziomu ciśnienia akustycznego szumu tercjowego.