Natężenie dźwięku
Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
Natężenie dźwięku to obiektywna, fizyczna cecha dźwięku. Oznacza ilość energii fali akustycznej przepływającej w jednostce czasu przez jednostkową powierzchnię ustawioną prostopadle do kierunku rozchodzenia się fali.
Jednostką natężenia dźwięku w układzie SI jest W/m².
Dlaczego natężenie jest cechą obiektywną?
Cechy obiektywne można zmierzyć przyrządem, niezależnie od odczuć osoby słuchającej. Natężenie dźwięku można wyznaczyć pomiarowo, np. za pomocą mierników akustycznych.
Dla porównania:
- natężenie – cecha obiektywna, fizyczna,
- głośność – cecha subiektywna, zależna od wrażenia słuchowego,
- wysokość – subiektywne odczucie związane głównie z częstotliwością,
- barwa – subiektywne odczucie zależne m.in. od składu widmowego dźwięku.
Natężenie a poziom dźwięku
W praktyce audiologicznej i akustycznej częściej stosuje się skalę decybelową. Poziom natężenia dźwięku opisuje się wzorem:
L = 10 log10(I / I0)
Gdzie:
- I – mierzone natężenie dźwięku,
- I0 – natężenie odniesienia, zwykle próg słyszenia dla tonu 1000 Hz.
Znaczenie w audioprotetyce
Rozróżnienie natężenia i głośności jest ważne w badaniu słuchu oraz dopasowaniu aparatów słuchowych. Dwa dźwięki o tym samym natężeniu fizycznym mogą być odbierane jako różnie głośne, zależnie od częstotliwości, uszkodzenia słuchu i indywidualnej wrażliwości pacjenta.
W pytaniach egzaminacyjnych należy pamiętać: obiektywną cechą dźwięku jest natężenie, a nie głośność, barwa czy wysokość.