Niedosłuch przewodzeniowy
Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
Niedosłuch przewodzeniowy powstaje wtedy, gdy dźwięk nie jest prawidłowo przewodzony przez ucho zewnętrzne lub środkowe do ślimaka. Problem dotyczy więc drogi mechanicznego doprowadzania fali akustycznej, a nie samego narządu Cortiego czy nerwu słuchowego.
Typowe przyczyny
- czop woskowinowy,
- atrezja lub zwężenie przewodu słuchowego zewnętrznego,
- zapalenie ucha środkowego z wysiękiem,
- perforacja błony bębenkowej,
- otoskleroza,
- uszkodzenie lub unieruchomienie kosteczek słuchowych.
Obraz w próbach stroikowych
W niedosłuchu przewodzeniowym charakterystyczny jest ujemny wynik próby Rinnego, czyli sytuacja, w której przewodnictwo powietrzne jest krótsze lub gorsze niż kostne: PP < PK. Oznacza to, że pacjent lepiej odbiera dźwięk przez kość niż przez przewód słuchowy i ucho środkowe.
W próbie Webera dźwięk zwykle lateralizuje do ucha z niedosłuchem przewodzeniowym. Jeżeli niedosłuch przewodzeniowy jest obustronny i podobny po obu stronach, lateralizacja może być centralna.
Obraz w audiometrii tonalnej
W audiometrii tonalnej progowej typowy jest odstęp powietrzno-kostny, czyli podwyższenie progów przewodnictwa powietrznego przy prawidłowych lub względnie lepszych progach przewodnictwa kostnego. To odróżnia niedosłuch przewodzeniowy od odbiorczego, w którym pogorszone są progi przewodnictwa kostnego i powietrznego bez istotnej rezerwy powietrzno-kostnej.
Wniosek egzaminacyjny
Jeżeli w próbie Rinnego po obu stronach występuje PP < PK, a Weber jest centralny, najbardziej prawdopodobny jest obustronny niedosłuch przewodzeniowy.