Przejdź do głównej treści

Niedosłuch przewodzeniowy

Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu

Niedosłuch przewodzeniowy powstaje wtedy, gdy dźwięk nie jest prawidłowo przewodzony przez ucho zewnętrzne lub środkowe do ślimaka. Problem dotyczy więc drogi mechanicznego doprowadzania fali akustycznej, a nie samego narządu Cortiego czy nerwu słuchowego.

Typowe przyczyny

  • czop woskowinowy,
  • atrezja lub zwężenie przewodu słuchowego zewnętrznego,
  • zapalenie ucha środkowego z wysiękiem,
  • perforacja błony bębenkowej,
  • otoskleroza,
  • uszkodzenie lub unieruchomienie kosteczek słuchowych.

Obraz w próbach stroikowych

W niedosłuchu przewodzeniowym charakterystyczny jest ujemny wynik próby Rinnego, czyli sytuacja, w której przewodnictwo powietrzne jest krótsze lub gorsze niż kostne: PP < PK. Oznacza to, że pacjent lepiej odbiera dźwięk przez kość niż przez przewód słuchowy i ucho środkowe.

W próbie Webera dźwięk zwykle lateralizuje do ucha z niedosłuchem przewodzeniowym. Jeżeli niedosłuch przewodzeniowy jest obustronny i podobny po obu stronach, lateralizacja może być centralna.

Obraz w audiometrii tonalnej

W audiometrii tonalnej progowej typowy jest odstęp powietrzno-kostny, czyli podwyższenie progów przewodnictwa powietrznego przy prawidłowych lub względnie lepszych progach przewodnictwa kostnego. To odróżnia niedosłuch przewodzeniowy od odbiorczego, w którym pogorszone są progi przewodnictwa kostnego i powietrznego bez istotnej rezerwy powietrzno-kostnej.

Wniosek egzaminacyjny

Jeżeli w próbie Rinnego po obu stronach występuje PP < PK, a Weber jest centralny, najbardziej prawdopodobny jest obustronny niedosłuch przewodzeniowy.

Zobacz też

Potwierdzenie

Informacja