Presbyacusis
Słownik kwalifikacji MED.05 - Świadczenie usług medycznych w zakresie badania i protezowania słuchu
Presbyacusis, czyli niedosłuch starczy, to postępujące pogorszenie słuchu związane z wiekiem. Jest jedną z najczęstszych przyczyn niedosłuchu odbiorczego u osób starszych.
Charakter niedosłuchu
Presbyacusis ma zwykle charakter:
- obustronny,
- symetryczny,
- postępujący powoli,
- odbiorczy, najczęściej ślimakowy lub neuronalny.
Pacjent często zgłasza, że „słyszy, ale nie rozumie”, szczególnie w hałasie lub podczas rozmowy z kilkoma osobami.
Obraz audiometryczny
Najbardziej typowy jest ubytek słuchu w zakresie wysokich częstotliwości. W audiometrii tonalnej progi słyszenia są najpierw podwyższone dla częstotliwości takich jak 4, 6 i 8 kHz.
To odróżnia presbyacusis od choroby Ménière’a, w której w początkowym stadium charakterystyczny jest odbiorczy ubytek słuchu w zakresie niskich częstotliwości.
Znaczenie praktyczne
Presbyacusis wpływa przede wszystkim na rozumienie mowy, ponieważ wiele spółgłosek ma składowe wysokoczęstotliwościowe. Z tego powodu pacjent może mieć trudności z rozróżnianiem słów, mimo że dźwięki otoczenia nadal odbiera.
Zapamiętaj
W pytaniach egzaminacyjnych:
- presbyacusis → wysokie częstotliwości, osoby starsze,
- choroba Ménière’a → początkowo niskie częstotliwości,
- uraz akustyczny → często okolica 4 kHz.