Pytania pomocnicze - MED.05

Maskowanie stosuje się, aby uniemożliwić uchu niebadanemu słyszenie bodźca przeznaczonego dla ucha badanego. Dzięki temu wynik dotyczy rzeczywiście badanego ucha.

Przesłuch międzyuszny to sytuacja, w której dźwięk podany do jednego ucha jest odbierany przez ucho przeciwne, najczęściej drogą kostną przez czaszkę.

Należy porównać progi przewodnictwa powietrznego obu uszu. Jeśli ich różnica jest równa lub większa od tłumienia międzyusznego, ucho niebadane trzeba maskować.

To osłabienie dźwięku podczas jego przechodzenia z jednego ucha do drugiego przez kości czaszki. Wartość ta pomaga ocenić ryzyko przesłuchu.

Odpowiedź A dotyczy różnicy między przewodnictwem powietrznym i kostnym w uchu badanym, czyli rezerwy ślimakowej. Nie jest to kryterium maskowania ucha niebadanego przy przewodnictwie powietrznym w tym pytaniu.

Pacjent może reagować na dźwięk słyszany uchem niebadanym. Wtedy próg słyszenia badanego ucha zostanie wyznaczony błędnie.

Tak. Im większa różnica progów przewodnictwa powietrznego między uszami, tym większe ryzyko, że bodziec zostanie odebrany przez ucho lepsze.

Polega na zbyt szybkim narastaniu odczucia głośności wraz ze wzrostem natężenia dźwięku. Jest typowy dla niedosłuchu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej.

Jeśli różnica między progiem odruchu strzemiączkowego a progiem słyszenia wynosi mniej niż 60 dB, przemawia to za dodatnim objawem wyrównania głośności i lokalizacją ślimakową uszkodzenia.

W niedosłuchu ślimakowym uszkodzone są struktury ślimaka, często występuje recruitment. W pozaślimakowym problem dotyczy np. nerwu słuchowego i częściej obserwuje się nieproporcjonalnie złe rozumienie mowy.

Taki układ wyników jest charakterystyczny dla niedosłuchu przewodzeniowego. W niedosłuchu odbiorczym zwykle podwyższone są progi przewodnictwa powietrznego i kostnego.

Nieproporcjonalnie duży ubytek dyskryminacji mowy względem progu tonalnego może sugerować uszkodzenie pozaślimakowe. W typowym uszkodzeniu ślimakowym rozumienie mowy zwykle bardziej odpowiada poziomowi ubytku tonalnego.

Wysoki odsetek wykrytych małych przyrostów natężenia dźwięku, np. powyżej 60-70%, przemawia za uszkodzeniem ślimakowym i objawem wyrównania głośności.

Pacjent może słabo słyszeć dźwięki ciche, ale źle tolerować dźwięki głośne. Dlatego aparat musi wzmacniać selektywnie i ograniczać nadmierne poziomy dźwięku.

Pozwala przesłać dźwięk bezpośrednio do aparatu słuchowego z cewką T, ograniczając wpływ hałasu otoczenia i pogłosu. Dzięki temu poprawia się zrozumiałość mowy.

Pętla indukcyjna wykorzystuje pole magnetyczne i cewkę T w aparacie słuchowym, natomiast system FM przesyła sygnał radiowo do indywidualnego odbiornika. System FM jest zwykle droższy i częściej stosowany indywidualnie, np. w edukacji.

Tryb T oznacza odbiór sygnału przez cewkę telefoniczną, czyli telecewkę. Umożliwia korzystanie m.in. z pętli indukcyjnych.

Najczęściej w urzędach, kościołach, teatrach, kinach, salach konferencyjnych, szkołach, punktach informacji i kasach. Służą do poprawy dostępności dźwięku dla osób słabosłyszących.

Bluetooth wymaga kompatybilnych urządzeń, parowania i zwykle obsługuje ograniczoną liczbę użytkowników jednocześnie. W zastosowaniach publicznych pętla indukcyjna jest prostsza i tańsza w masowym użyciu.

Podstawowe elementy to źródło dźwięku, wzmacniacz pętli oraz przewód ułożony w obszarze odsłuchu. Aparat słuchowy użytkownika odbiera sygnał przez cewkę T.