Tyłozgryz
Słownik kwalifikacji MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy
Tyłozgryz to wada zgryzu, w której dolny łuk zębowy lub żuchwa są ustawione zbyt dotylnie względem szczęki. W ujęciu klasyfikacji Angle’a odpowiada najczęściej II klasie zgryzowej.
Cechy rozpoznawcze
- cofnięcie żuchwy względem szczęki,
- nieprawidłowa relacja zębów trzonowych i kłów,
- często zwiększony nagryz poziomy lub pogłębiony nagryz pionowy,
- zaburzenie profilu twarzy, np. cofnięta bródka.
Odmiany tyłozgryzu
W praktyce ortodontycznej ważne jest ustawienie siekaczy górnych:
- tyłozgryz z protruzją siekaczy górnych – siekacze górne są wychylone dowargowo; odpowiada często II klasie Angle’a, podklasie 1,
- tyłozgryz z retruzją siekaczy górnych – siekacze górne są przechylone dopodniebiennie; odpowiada często II klasie Angle’a, podklasie 2.
Znaczenie w pytaniach egzaminacyjnych
Na schematach należy ocenić przede wszystkim relację szczęki i żuchwy oraz ustawienie siekaczy. Jeśli żuchwa jest cofnięta, mówimy o tyłozgryzie. Jeżeli dodatkowo górne siekacze są pochylone do tyłu, prawidłowe rozpoznanie to tyłozgryz z retruzją siekaczy górnych.