Blokery kanałów wapniowych
Słownik kwalifikacji MED.09 - Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych oraz prowadzenie obrotu produktami leczniczymi, wyrobami medycznymi, suplementami diety i środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz innymi produktami dopuszczonymi do obrotu w aptece
Blokery kanałów wapniowych, inaczej antagoniści wapnia, to grupa leków hamujących napływ jonów wapnia przez kanały wapniowe typu L do komórek mięśniowych. Wapń jest niezbędny do skurczu mięśni, dlatego zahamowanie jego napływu wpływa na naczynia krwionośne i serce.
Główne grupy
W praktyce wyróżnia się:
- pochodne dihydropirydyny – np. amlodypina, nifedypina; działają głównie rozszerzająco na naczynia,
- pochodne niedihydropirydynowe – np. werapamil i diltiazem; działają silniej na serce i układ bodźcoprzewodzący.
Działanie
Blokery kanałów wapniowych mogą powodować:
- rozszerzenie naczyń krwionośnych,
- obniżenie ciśnienia tętniczego,
- zmniejszenie zapotrzebowania serca na tlen,
- zwolnienie przewodzenia w sercu — szczególnie werapamil i diltiazem.
Znaczenie egzaminacyjne
Nie wszystkie blokery kanałów wapniowych są typowymi lekami antyarytmicznymi. W kontekście zaburzeń rytmu szczególnie ważny jest werapamil, który zalicza się do leków antyarytmicznych klasy IV według klasyfikacji Vaughana Williamsa.
Przykładowe działania niepożądane
Możliwe działania niepożądane to: bóle głowy, zaczerwienienie twarzy, obrzęki kończyn dolnych, hipotonia. Werapamil może dodatkowo powodować bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy i zaparcia.