Glikozydy nasercowe
Słownik kwalifikacji MED.09 - Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych oraz prowadzenie obrotu produktami leczniczymi, wyrobami medycznymi, suplementami diety i środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz innymi produktami dopuszczonymi do obrotu w aptece
Glikozydy nasercowe to substancje działające głównie na mięsień sercowy. Zwiększają siłę skurczu serca, czyli wykazują działanie inotropowe dodatnie.
Do tej grupy należą m.in. związki pochodzenia roślinnego, np. digoksyna czy digitoksyna.
Mechanizm działania
Glikozydy nasercowe hamują pompę sodowo-potasową w komórkach mięśnia sercowego. Prowadzi to pośrednio do zwiększenia stężenia jonów wapnia w komórce, a wapń nasila skurcz mięśnia sercowego.
Efekt końcowy:
- silniejszy skurcz serca,
- poprawa wydolności skurczowej,
- możliwość zwolnienia czynności serca.
Ryzyko toksyczności
Glikozydy nasercowe mają wąski indeks terapeutyczny. Oznacza to, że różnica między dawką leczniczą a toksyczną jest niewielka.
Objawy zatrucia mogą obejmować:
- nudności i wymioty,
- zaburzenia widzenia,
- osłabienie,
- zaburzenia rytmu serca.
Interakcja z wapniem
Jony wapnia nasilają działanie glikozydów nasercowych na mięsień sercowy. Ich równoczesne działanie jest przykładem synergizmu hiperaddycyjnego, ponieważ efekt jest większy niż suma działań obu czynników osobno.
W praktyce taka interakcja może zwiększać ryzyko arytmii, dlatego wymaga ostrożności.