Leki przeciwparkinsonowskie
Słownik kwalifikacji MED.09 - Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych oraz prowadzenie obrotu produktami leczniczymi, wyrobami medycznymi, suplementami diety i środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz innymi produktami dopuszczonymi do obrotu w aptece
Leki przeciwparkinsonowskie stosuje się w chorobie Parkinsona, w której dochodzi do niedoboru dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym, szczególnie w układzie pozapiramidowym. Celem leczenia jest zwiększenie aktywności dopaminergicznej lub zmniejszenie względnej przewagi acetylocholiny.
Główne grupy leków
- Lewodopa – prekursor dopaminy, który przenika przez barierę krew–mózg i w mózgu przekształca się w dopaminę. Często łączona jest z inhibitorami dekarboksylazy, np. karbidopą lub benserazydem.
- Agoniści receptorów dopaminowych – pobudzają receptory dopaminowe, np. ropinirol, pramipeksol, bromokryptyna.
- Inhibitory MAO-B – hamują rozkład dopaminy w mózgu, np. selegilina, rasagilina.
- Inhibitory COMT – wydłużają działanie lewodopy, np. entakapon.
- Amantadyna – nasila przekaźnictwo dopaminergiczne i może zmniejszać objawy ruchowe.
- Leki cholinolityczne – zmniejszają wpływ acetylocholiny, pomocne zwłaszcza przy drżeniu.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna
Jeżeli w pytaniu pojawia się informacja, że lek zwiększa poziom dopaminy w mózgu albo hamuje jej rozkład, należy kojarzyć to przede wszystkim z leczeniem choroby Parkinsona.
Dlaczego nie schizofrenia?
W schizofrenii stosuje się głównie leki przeciwpsychotyczne, które zwykle blokują receptory dopaminowe, czyli działają przeciwnie niż leki dopaminergiczne stosowane w chorobie Parkinsona.