Dawkowanie masażu oznacza dobór siły bodźca, tempa, czasu trwania zabiegu, liczby powtórzeń oraz częstotliwości masaży do możliwości i reakcji pacjenta. W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest zapamiętanie, że dawkowanie intensywności i czasu masażu zależy głównie od odczynu tkankowego oraz cech pacjenta: typu budowy, wieku i płci.
Odczyn tkankowy
Odczyn tkankowy to reakcja tkanek na bodziec masażu, np.:
- zaczerwienienie skóry,
- wzrost ucieplenia,
- zmiana napięcia mięśniowego,
- bolesność lub tkliwość,
- obrzęk albo nadmierna reakcja po zabiegu.
Jeżeli reakcja jest zbyt silna, masaż należy skrócić, zmniejszyć intensywność lub zastosować łagodniejsze techniki. Brak reakcji może wskazywać na potrzebę stopniowego zwiększenia bodźca.
Cechy pacjenta ważne w dawkowaniu
Najważniejsze cechy uwzględniane przy dawkowaniu to:
- typ budowy – osoby drobne i szczupłe zwykle wymagają delikatniejszego bodźca niż osoby o mocniejszej budowie,
- wiek – u dzieci i osób starszych stosuje się masaż łagodniejszy i krótszy,
- płeć – uwzględnia się różnice w budowie tkanek, wrażliwości i tolerancji bodźców.
Zasada praktyczna
Masaż powinien być dawkowany indywidualnie. Masażysta obserwuje reakcję pacjenta w trakcie zabiegu i po nim. Prawidłowy bodziec nie powinien powodować nadmiernego bólu, pogorszenia samopoczucia ani utrzymywania się silnych objawów podrażnienia tkanek.
Ważne egzaminacyjnie
W tym typie pytania poprawne zestawienie to: odczyn tkankowy + typ budowy + wiek + płeć. Masa ciała i technika masażu mogą mieć znaczenie praktyczne, ale nie stanowią tu głównej odpowiedzi egzaminacyjnej.