Przykurcze dermatogenne to ograniczenia ruchomości wynikające ze zmian w obrębie skóry i tkanki podskórnej. Mogą powstawać m.in. po oparzeniach, bliznach pourazowych, zabiegach operacyjnych, przewlekłych stanach zapalnych skóry lub długotrwałym unieruchomieniu.
W tym typie przykurczu problemem nie jest przede wszystkim mięsień czy staw, lecz zmniejszona przesuwalność, elastyczność i rozciągliwość warstw skóry.
Cechy przykurczu dermatogennego
- ograniczona ruchomość skóry względem podłoża,
- uczucie „ciągnięcia” skóry podczas ruchu,
- obecność blizn, zrostów lub stwardnień,
- zmniejszona elastyczność powierzchownych i głębokich warstw skóry,
- możliwe ograniczenie zakresu ruchu w pobliskim stawie.
Znaczenie rozcierania
W masażu przy przykurczach dermatogennych szczególnie ważne jest rozcieranie, ponieważ działa mechanicznie na skórę i tkankę podskórną. Technika ta może poprawiać przesuwalność tkanek, rozluźniać zrosty i zwiększać elastyczność opracowywanego obszaru.
Efektem zastosowania rozcierania jest przede wszystkim rozluźnienie powierzchownych i głębokich warstw skóry, a nie bezpośrednia stymulacja receptorów głębokich mięśni.
Zasady pracy
- masaż wykonuje się stopniowo i warstwowo,
- siłę bodźca dostosowuje się do stanu skóry i tolerancji pacjenta,
- nie wykonuje się intensywnego masażu w ostrym stanie zapalnym,
- przy bliznach należy pracować precyzyjnie, ale bez wywoływania uszkodzeń skóry.
Do zapamiętania
W pytaniach egzaminacyjnych przykurcz dermatogenny należy kojarzyć ze skórą, tkanką podskórną, bliznami, zrostami oraz poprawą przesuwalności i elastyczności tkanek.