Pytania pomocnicze - MED.10

To reakcja ograniczona do miejsca, w którym zadziałał bodziec masażu. Przykładem jest zaczerwienienie, ocieplenie lub poprawa ukrwienia masowanej okolicy.

Odczyn miejscowy występuje w miejscu działania bodźca, a odczyn ogólny obejmuje reakcję całego organizmu lub jego układów, np. układu nerwowego czy krążenia.

Najczęściej są to zaczerwienienie skóry, wzrost temperatury miejscowej, rozluźnienie mięśni, zmiana napięcia tkanek lub miejscowa bolesność.

Zaczerwienienie wynika głównie z rozszerzenia naczyń krwionośnych i zwiększonego miejscowego przepływu krwi w masowanym obszarze.

Zależy od siły bodźca, czasu trwania masażu, techniki, powierzchni opracowania, wrażliwości pacjenta i aktualnego stanu tkanek.

Nie zawsze. Umiarkowany odczyn jest pożądany, ale zbyt silny bodziec może wywołać ból, podrażnienie tkanek lub nasilenie stanu zapalnego.

Powinien zmniejszyć intensywność bodźca, skrócić czas zabiegu albo przerwać masaż, jeśli reakcja wskazuje na przeciążenie lub przeciwwskazanie.

Gorączka świadczy zwykle o toczącym się procesie chorobowym lub zapalnym. Masaż pobudza krążenie i może zwiększyć obciążenie organizmu oraz pogorszyć stan pacjenta.

Przeciwwskazanie ogólne wyklucza wykonanie masażu całkowicie, np. gorączka. Przeciwwskazanie miejscowe dotyczy tylko określonej okolicy, np. świeżej rany skóry.

W ostrym stanie zapalnym występują aktywne objawy, takie jak ból, obrzęk, zaczerwienienie, ocieplenie i zaburzenie funkcji. Masaż może nasilić te objawy i pogłębić proces zapalny.

Nie zawsze. W wielu stanach przewlekłych masaż może być stosowany ostrożnie, poza okresem zaostrzenia i po uwzględnieniu zaleceń lekarskich.

Należy zapytać o gorączkę, infekcje, ostre bóle, stany zapalne, choroby przewlekłe, leki, urazy oraz ogólne samopoczucie pacjenta.

Masażysta powinien odstąpić od wykonania masażu i przełożyć zabieg. W razie potrzeby powinien zalecić pacjentowi kontakt z lekarzem.

Skóra jest najbardziej powierzchowną warstwą ciała i jako pierwsza podlega ocenie zgodnie z zasadą warstwowości. Dopiero później bada się tkankę łączną, mięśnie i okostną.

Polega na badaniu i opracowywaniu tkanek od warstw powierzchownych do głębokich. Kolejność obejmuje skórę, tkankę łączną, mięśnie i głębsze struktury.

Mogą to być przeczulica, bolesność, zmiana temperatury, napięcia, przesuwalności skóry lub jej zabarwienia. Takie objawy pomagają ocenić reakcję organizmu na chorobę.

Choroby gośćcowe wiążą się z przewlekłym procesem zapalnym i bólem, które mogą wpływać na układ nerwowy oraz reakcje tkanek. Skutkiem mogą być zmiany w skórze, tkance łącznej i mięśniach.

Pozwala dobrać odpowiednią siłę bodźca, techniki i tempo zabiegu. Pomaga też uniknąć nadmiernego drażnienia tkanek wrażliwych lub objętych stanem zapalnym.

Ocena skóry dotyczy między innymi ucieplenia, przesuwalności, bolesności i wrażliwości. Ocena mięśni skupia się głównie na napięciu, bolesności, zgrubieniach i ograniczeniu funkcji.

Podstawową funkcją mięśnia biodrowo-lędźwiowego jest zginanie uda w stawie biodrowym, czyli unoszenie uda do przodu.

Składa się z mięśnia lędźwiowego większego i mięśnia biodrowego. Obie części kończą się wspólnym przyczepem na krętarzu mniejszym kości udowej.

Umożliwia przeniesienie kończyny dolnej do przodu przez zgięcie uda w stawie biodrowym. Jest szczególnie aktywny w fazie wykroku.

Nadmierne napięcie może zwiększać przodopochylenie miednicy i pogłębiać lordozę lędźwiową, co może sprzyjać dolegliwościom bólowym.

Nie jest to jego typowe działanie. Przy skróceniu i zwiększonym napięciu częściej może pogłębiać lordozę lędźwiową.

Gdy kończyny dolne są ustabilizowane, mięsień może pomagać w zginaniu tułowia do przodu, na przykład podczas przechodzenia z leżenia do siadu.