Stopa płasko-koślawa
Słownik kwalifikacji MED.11 - Wykonywanie i dobieranie przedmiotów ortopedycznych oraz środków pomocniczych
Stopa płasko-koślawa to deformacja, w której występuje jednocześnie obniżenie lub zniesienie łuku podłużnego przyśrodkowego oraz koślawe ustawienie tyłostopia. Pięta odchyla się na zewnątrz, a stopa ulega nadmiernej pronacji.
Cechy charakterystyczne
Typowe objawy i cechy ustawienia:
- spłaszczenie łuku podłużnego stopy,
- koślawe ustawienie pięty,
- przeciążenie strony przyśrodkowej stopy,
- często odwiedzenie przodostopia,
- poszerzenie obrysu stopy po stronie przyśrodkowej.
W widoku podeszwowym pozytywu gipsowego korekcje dla stopy płasko-koślawej dotyczą zwykle miejsc związanych z podparciem łuku przyśrodkowego i kontrolą koślawości pięty.
Znaczenie w zaopatrzeniu ortopedycznym
Przy wykonywaniu wkładek lub obuwia ortopedycznego dąży się do:
- podparcia łuku podłużnego przyśrodkowego,
- ustawienia pięty bardziej osiowo,
- ograniczenia nadmiernej pronacji,
- równomierniejszego rozłożenia nacisku na podeszwie.
Korekcja nie powinna powodować bólu ani miejscowego ucisku. Musi być dostosowana do wieku pacjenta, elastyczności deformacji i tolerancji tkanek.
Różnicowanie
Stopę płasko-koślawą należy odróżnić od:
- stopy płaskiej – dominuje obniżenie łuku, bez wyraźnej koślawości pięty,
- stopy końskiej – ustawienie w zgięciu podeszwowym, z trudnością oparcia pięty,
- stopy końsko-szpotawej – stopa ustawiona końsko, szpotawo i przywiedziona.
W pytaniach egzaminacyjnych istotne jest rozpoznanie kierunku korekcji naniesionej na pozytyw gipsowy oraz powiązanie jej z konkretną deformacją stopy.