Komunikacja werbalna
Słownik kwalifikacji MED.13 - Świadczenie usług w zakresie terapii zajęciowej
Co to jest komunikacja werbalna?
Komunikacja werbalna to przekazywanie informacji za pomocą słów, dźwięków mowy lub symboli językowych, np. pisma. W terapii zajęciowej ma duże znaczenie, ponieważ umożliwia nawiązywanie kontaktu z podopiecznym, wyjaśnianie poleceń, prowadzenie rozmowy terapeutycznej oraz ocenę potrzeb i możliwości osoby wspieranej.
Warunek konieczny
Koniecznym warunkiem komunikacji werbalnej jest to, aby odbiorca rozumiał dźwięki lub symbole nadawane przez nadawcę. Samo wypowiadanie słów nie wystarcza, jeśli odbiorca nie zna języka, nie rozumie znaczenia użytych pojęć albo nie jest w stanie prawidłowo odebrać komunikatu.
Przykład: terapeuta mówi do pacjenta prostym językiem: „Proszę podnieść prawą rękę”. Komunikacja werbalna będzie skuteczna wtedy, gdy pacjent rozumie słowa i sens polecenia.
Co wspiera komunikację werbalną?
Komunikację werbalną mogą ułatwiać:
- jasne i krótkie komunikaty,
- dostosowanie języka do wieku i możliwości odbiorcy,
- odpowiednie tempo mówienia,
- powtarzanie lub parafrazowanie wypowiedzi,
- upewnianie się, czy odbiorca zrozumiał przekaz.
Czego nie należy mylić?
Gesty, mimika, kontakt wzrokowy i intonacja mogą wzmacniać przekaz, ale należą głównie do komunikacji niewerbalnej lub parawerbalnej. Bezpośredni kontakt twarzą w twarz także nie jest konieczny, ponieważ komunikacja werbalna może zachodzić np. przez telefon, komunikator głosowy lub tekst pisany.
Znaczenie w terapii zajęciowej
Terapeuta powinien sprawdzać, czy podopieczny rozumie przekaz. W razie trudności należy uprościć język, użyć przykładów, komunikacji wspomagającej albo połączyć przekaz słowny z demonstracją czynności.