Komunikacja z osobą z chorobą Alzheimera
Słownik kwalifikacji MED.13 - Świadczenie usług w zakresie terapii zajęciowej
W chorobie Alzheimera stopniowo pogarszają się pamięć, rozumienie mowy, koncentracja i zdolność logicznego odpowiadania. Dlatego sposób komunikacji terapeuty musi być dostosowany do etapu choroby i aktualnych możliwości pacjenta.
Najważniejsze zasady
W kontakcie z pacjentem, zwłaszcza w zaawansowanym stadium choroby, należy:
- mówić krótkimi i jasnymi zdaniami,
- przekazywać jedną informację naraz,
- używać prostych słów i konkretnych poleceń,
- mówić spokojnym, życzliwym tonem,
- utrzymywać kontakt wzrokowy, jeśli pacjent go akceptuje,
- dawać czas na reakcję,
- unikać poprawiania, zawstydzania i ponaglania,
- wspierać komunikat mimiką, gestem lub pokazaniem przedmiotu.
Czego unikać?
Nie należy mówić zbyt szybko, używać wielu pytań naraz ani formułować długich wypowiedzi. Głośne mówienie nie pomaga, jeśli pacjent nie ma niedosłuchu — może natomiast wywołać lęk lub pobudzenie. Nadmierna gestykulacja również może dezorientować.
Przykład właściwej komunikacji
Zamiast mówić: „Proszę teraz podejść do stolika, usiąść, wziąć kredkę i zacząć kolorować obrazek”, lepiej powiedzieć:
- „Proszę usiąść.”
- Po chwili: „Proszę wziąć kredkę.”
- Następnie: „Proszę pokolorować kwiatek.”
Znaczenie w terapii zajęciowej
Dobra komunikacja zmniejsza napięcie pacjenta, ułatwia współpracę i zwiększa poczucie bezpieczeństwa. Terapeuta powinien obserwować reakcje chorego i elastycznie dostosowywać tempo, treść oraz formę komunikatu.