Pytania pomocnicze - MED.13

Pozwalają podopiecznemu swobodnie opisać swoje doświadczenia, emocje i potrzeby. Dzięki temu terapeuta uzyskuje więcej informacji niż przy pytaniach zamkniętych.

Pytanie otwarte wymaga szerszej wypowiedzi, np. „Jak się Pan czuje?”. Pytanie zamknięte zwykle prowadzi do odpowiedzi „tak”, „nie” lub krótkiego wyboru.

Pytania sugerujące mogą wpływać na odpowiedź podopiecznego i zniekształcać jego rzeczywistą opinię. Mogą też wywołać presję, aby odpowiedzieć zgodnie z oczekiwaniem terapeuty.

Dobrym przykładem jest: „Co było dla Pana/Pani pomocne podczas dzisiejszych zajęć?”. Takie pytanie zachęca do opisania własnych odczuć i obserwacji.

Aktywne słuchanie pokazuje podopiecznemu, że jego wypowiedź jest ważna. Terapeuta może parafrazować, dopytywać i upewniać się, że dobrze zrozumiał przekaz.

Warto je stosować podczas wywiadu, rozmowy wspierającej, oceny zajęć oraz planowania celów terapii. Pomagają poznać indywidualne potrzeby i perspektywę podopiecznego.

Oznacza możliwość dostosowania zaplanowanych działań do aktualnej sytuacji, potrzeb i możliwości uczestnika terapii. Plan pozostaje ukierunkowany na cel, ale sposób jego realizacji może się zmieniać.

Ponieważ stan psychofizyczny podopiecznego może się zmieniać z dnia na dzień. Elastyczny plan pozwala kontynuować terapię mimo trudności, ograniczeń lub nieprzewidzianych sytuacji.

Celowość oznacza, że plan prowadzi do jasno określonego celu. Elastyczność oznacza, że drogę do tego celu można modyfikować w zależności od okoliczności.

O elastyczności świadczy uwzględnienie wariantów działania, możliwości zmiany metod, tempa pracy, kolejności zadań lub poziomu trudności. Ważne jest też przewidywanie sytuacji alternatywnych.

Wskazówkami są zwroty: „zmienione okoliczności”, „różne warianty rozwiązań”, „możliwość dostosowania” lub „alternatywne sposoby działania”. Takie sformułowania odnoszą się do elastyczności.

Nie. W arteterapii nie ocenia się talentu ani jakości artystycznej pracy, ponieważ ważniejszy jest proces twórczy i jego znaczenie terapeutyczne.

Dobrowolność zwiększa poczucie bezpieczeństwa i motywację uczestnika. Osoba zmuszana do udziału może odczuwać opór, stres lub niechęć do zajęć.

Powinien uwzględnić wiek, stan zdrowia, możliwości psychofizyczne, zainteresowania i potrzeby uczestnika. Zadanie ma być dostępne i bezpieczne.

Celem jest wspieranie osoby poprzez twórczą aktywność, m.in. wyrażanie emocji, redukcję napięcia, rozwój sprawności i wzmacnianie poczucia własnej wartości.

Tak. Norma intelektualna nie jest warunkiem udziału; zajęcia należy jedynie odpowiednio dostosować do możliwości uczestnika.

Ocenianie może blokować swobodną ekspresję i obniżać poczucie bezpieczeństwa. W arteterapii liczy się przeżycie, aktywność i komunikacja, a nie efekt artystyczny.

To przekazywanie informacji za pomocą słów, mowy lub symboli językowych, np. pisma. Jej podstawą jest zrozumienie znaczenia komunikatu przez odbiorcę.

Bez rozumienia dźwięków lub symboli przekaz nie spełnia swojej funkcji. Nadawca może mówić poprawnie, ale jeśli odbiorca nie rozumie treści, komunikacja jest nieskuteczna.

Nie są konieczne, choć mogą wzmacniać przekaz. Gesty i mimika należą głównie do komunikacji niewerbalnej.

Nie. Może odbywać się także przez telefon, nagranie głosowe, wiadomość tekstową lub komunikator internetowy.

Powinien mówić jasno, krótko i dostosować język do możliwości podopiecznego. Może też powtarzać, parafrazować i sprawdzać, czy polecenie zostało zrozumiane.

Komunikacja werbalna opiera się na słowach i symbolach językowych. Komunikacja niewerbalna obejmuje m.in. gesty, mimikę, postawę ciała i kontakt wzrokowy.

Silwoterapia polega na wykorzystaniu kontaktu z lasem i drzewami w celu wspierania zdrowia psychicznego, relaksacji oraz ogólnego dobrostanu.

Może wspierać wyciszenie, redukcję stresu, aktywizację ruchową i kontakt społeczny. Jest też formą terapii angażującą wiele zmysłów.

Do silwoterapii można zaliczyć spacery po lesie, ćwiczenia oddechowe, relaksację wśród drzew, obserwację przyrody i spokojne zajęcia sensoryczne w środowisku leśnym.

Silwoterapia opiera się na wpływie lasu i środowiska leśnego, natomiast aromaterapia wykorzystuje zapachy, głównie olejki eteryczne.

Należy uwzględnić stan zdrowia uczestników, pogodę, bezpieczeństwo trasy, ryzyko alergii, ukąszeń owadów oraz możliwości ruchowe grupy.