Adaptacja pacjenta do szpitala
Słownik kwalifikacji MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej
Adaptacja pacjenta do szpitala to proces przystosowania się chorego do nowego, często stresującego środowiska: sali chorych, obecności personelu, procedur, rytmu dnia i ograniczenia samodzielności. U osób starszych pierwszy pobyt w szpitalu może wywołać lęk, płaczliwość, niechęć do rozmowy, poczucie zagubienia oraz chęć powrotu do domu.
Rola opiekuna medycznego
Opiekun medyczny może wspierać pacjenta przede wszystkim poprzez działania opiekuńcze i emocjonalne:
- spokojne, życzliwe przedstawienie się pacjentowi,
- zapewnienie o obecności i dostępności personelu,
- wyjaśnienie podstawowych zasad funkcjonowania oddziału, np. gdzie znajduje się dzwonek, toaleta, dyżurka,
- pomoc w czynnościach codziennych,
- cierpliwe wysłuchanie pacjenta bez oceniania,
- dbanie o poczucie bezpieczeństwa, intymności i godności,
- obserwowanie nastroju chorego i zgłaszanie niepokojących objawów pielęgniarce.
Co jest najważniejsze?
W sytuacji, gdy pacjentka płacze, jest wycofana i chce wrócić do domu, najtrafniejszym działaniem opiekuna jest zapewnienie jej o stałej opiece personelu. Taka informacja zmniejsza lęk i wzmacnia poczucie bezpieczeństwa.
Czego opiekun nie powinien robić?
Opiekun medyczny nie powinien samodzielnie informować pacjenta o szczegółach leczenia, planowanych badaniach diagnostycznych ani celu hospitalizacji, jeśli wykracza to poza jego kompetencje. Takie informacje przekazuje lekarz lub pielęgniarka zgodnie ze swoimi uprawnieniami.
Przykład komunikatu
„Jest pani pod stałą opieką personelu. Gdyby czegoś pani potrzebowała albo poczuła się gorzej, proszę użyć dzwonka — ktoś przyjdzie i pomoże.”