Afazja ruchowa
Słownik kwalifikacji MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej
Afazja ruchowa to zaburzenie mowy, w którym pacjent ma trudność z wypowiadaniem słów i zdań, mimo że często rozumie, co mówią inni. Najczęściej występuje po uszkodzeniu mózgu, np. po udarze mózgu.
Na czym polega problem?
Pacjent z afazją ruchową może:
- mówić wolno, z wysiłkiem,
- wypowiadać pojedyncze słowa zamiast pełnych zdań,
- mieć trudność z nazwaniem przedmiotów,
- rozumieć polecenia, ale nie umieć odpowiedzieć słownie,
- denerwować się, gdy nie może przekazać swoich potrzeb.
Dlaczego pacjent może być agresywny?
Agresja lub rozdrażnienie u osoby z afazją często wynika nie ze złej woli, lecz z frustracji spowodowanej trudnościami w porozumiewaniu się. Pacjent chce coś powiedzieć, zgłosić potrzebę, ból, lęk lub dyskomfort, ale nie potrafi tego wyrazić w sposób zrozumiały.
Jak powinien zachować się opiekun?
W kontakcie z pacjentem z afazją należy:
- mówić spokojnie, wolno i prostymi zdaniami,
- zadawać pytania, na które można odpowiedzieć „tak” lub „nie”,
- dać pacjentowi czas na odpowiedź,
- nie poprawiać go nerwowo i nie ponaglać,
- korzystać z gestów, obrazków, tablic komunikacyjnych lub kart z potrzebami,
- obserwować mimikę, zachowanie i reakcje pacjenta.
Ważne w egzaminie
Jeśli pacjent po udarze z afazją ruchową denerwuje się lub reaguje agresją, najbardziej prawdopodobną przyczyną są trudności w komunikowaniu się, a nie temperament czy brak opieki.